กฎของฮูหยินเอก หากปรารถนาจะยืนหยัดอยู่ในเรือนหลังของตระกูลใหญ่ได้โดยไม่พ่ายแพ้ ก็ย่อมขาดเล่ห์กลสารพัดอย่างมิได้
เรื่องลับลมคมในและสิ่งอัปยศที่มิอาจเปิดเผย ต่อให้เมื่อใดก็ไม่เคยขาดหายไปจากที่แห่งนี้
ซูชิงหว่านเข้าใจหลักการเหล่านี้ดี แต่นางยึดมั่นในขีดจำกัดของตน ไม่เคยริเริ่มทำร้ายผู้ใดก่อน ทว่าหากผู้อื่นคิดร้ายและหมายจะเล่นงานนาง นางย่อมไม่ใจอ่อนเป็นแน่
บุรุษบางคนไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ เช่น โหวผู้ภักดีกล้าหาญ เมื่อรู้เรื่องบางอย่างที่สตรีสกุลเฝิงทำ เขาก็เอาแต่มองว่านางเป็นคนชั่วร้ายไร้หัวใจ
ซูชิงหว่านอยากรู้ยิ่งนักว่ากู้หยุนฉือคิดเช่นไร หากเขาเป็นคนประเภทเดียวกับโหวผู้ภักดีกล้าหาญ เช่นนั้นต่อไปนางก็คงต้องปรับเปลี่ยนวิธีการ อย่างน้อยก็ต้องหลีกเลี่ยงกู้หยุนฉือ
ยามนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองยังดีต่อกัน ต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างเคารพซึ่งกันและกัน ประหนึ่งแขกผู้มีเกียรติ ก็มิใช่เรื่องยาก
แต่กู้หยุนฉือกลับทำหน้างุนงง “เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าตนเย็นชาเล่า? ซูซีเยว่ไม่เคยมองเจ้าเป็นพี่น้องตั้งแต่ต้น เจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจนาง หากเจ้าใจอ่อนเกินไป ข้ายังเป็นห่วงว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นรังแกเสียเอง”
ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน ชิงหว่านของเขารู้จักแยกแยะถูกผิด มิใช่คนหูเบาใจอ่อนที่ใครจะหลอกด้วยคำหวานได้ง่าย ๆ
ซูชิงหว่านมองเขาอย่างประหลาดใจ “เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ?”
กู้หยุนฉือพยักหน้า “ที่จริงตอนนี้ข้าก็คิดได้แล้วว่า เรื่องของเรากับทางเรือนไห่ถังคงไม่อาจจบลงด้วยดี แม้จะไม่ถึงขั้นเป็นตายกัน แต่ก็คงไม่มีวันกลับมาเป็นญาติพี่น้องกันได้อีก สุดท้ายการแยกเรือนย่อมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
ซูชิงหว่านกล่าวว่า “หากวันหน้ากู้หยุนรุ่ยตกต่ำถึงที่สุด ซีเยว่เกิดเสียใจขึ้นมา แล้วกลับมาหาเจ้าอีก...”
กู้หยุนฉือประหลาดใจ “นางยังมีหน้ากลับมาหาข้าอีกหรือ?”
ซูชิงหว่านกล่าวอย่างมีนัย “นางรู้จักดูสถานการณ์มาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังยืดหยุ่นเอาตัวรอดเก่ง หากกู้หยุนรุ่ยคิดจะทอดทิ้งนางอย่างสิ้นเชิง นางก็ย่อมวางแผนหาทางออกให้ตนเองไว้ล่วงหน้า”