เสียงดังเคร้ง กู้หยุนรุ่ยเสียกิริยาจนทำถ้วยหยกขาวใส่สุราในมือพลิกคว่ำ
ส่วนโหวผู้ภักดีกล้าหาญที่นั่งอยู่ข้างกายกลับตื่นเต้นยิ่งนัก เขาใช้สองมือยันโต๊ะลุกขึ้นยืน ดวงตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังจับจ้องไปเบื้องหน้า
ส่วนสตรีสกุลเฝิงก็ตกตะลึงจนมุมปากสั่นระริก ทว่าสีหน้ากลับค่อย ๆ ซีดเผือด
ซูชิงหว่านเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาทั้งหมดอยู่ในสายตา แน่นอนว่านางก็แสร้งทำท่าทางตื่นเต้นตกตะลึงตามไปด้วย
ท่าทีเสียกิริยาของคนทั้งตระกูลในจวนโหวผู้ภักดีกล้าหาญย่อมอยู่ในสายตาของทุกคนอีกครั้ง ผู้คนจึงอดกระซิบกระซาบกันไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มิใช่บอกว่ากู้หยุนรุ่ยตายไปแล้วหรือ? คงไม่ใช่คนชื่อเดียวกันหรอกกระมัง”
เจ้ากรมต้าหลี่สื่อเกายุนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลูบเคราขาวของตน “จะเป็นไปได้อย่างไร ในกรมต้าหลี่สื่อของเรามีรองเจ้ากรมชื่อกู้หยุนรุ่ยเพียงคนเดียว”
“ก่อนหน้านี้ข้ายังเห็นใจโหวผู้ภักดีกล้าหาญที่บาดเจ็บขาตั้งแต่อายุยังน้อย ซ้ำยังต้องสูญเสียบุตรก่อนถึงบั้นปลายชีวิต แต่ดูตอนนี้แล้ว จวนโหวผู้ภักดีกล้าหาญคงกำลังจะพ้นเคราะห์พบโชคดีแล้ว”
ทุกคนต่างนึกขึ้นได้ว่า เมื่อไม่นานมานี้กู้หยุนฉือ น้องชายของกู้หยุนรุ่ย เพิ่งเลื่อนตำแหน่งเป็นรองเสนาบดีกระทรวงกิจการทหาร ทั้งที่ยังหนุ่มแน่น
ทุกคนเริ่มอิจฉาจวนโหวผู้ภักดีกล้าหาญกันอีกครั้ง
ทว่าก็มีคนเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ในเมื่อซื่อจื่อกู้ยังไม่ตาย แล้วเหตุใดหลายเดือนมานี้เขาจึงไม่กลับจวนโหวเล่า?”
คำถามนี้ลอยไปถึงหูองค์ไทเซี้ยที่กำลังพยายามสงบสติอารมณ์ แม้สีพระพักตร์จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่มือที่กำถ้วยสุรากลับซีดขาวตรงข้อนิ้ว
ฮ่องเต้แห่งแผ่นดินต้าที่ประทับอยู่บนที่นั่งสูงสุดทรงถามแทนทุกคนถึงข้อสงสัยในใจ “กู้หยุนรุ่ย? เขามิได้ตายไปแล้วหรือ?”
องค์ชายเจ็ดตรัสว่า “เรื่องนี้ยืดยาวนัก ประเดี๋ยวให้กู้หยุนรุ่ยเล่าแก่ทุกคนด้วยตนเองจะดีกว่า”
ก่อนหน้านี้มีเหตุศัตรูบุกโจมตีชานเมืองหลวง เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก แม้ภายหลังจะสืบพบว่าเป็นฝีมือกองทัพซีเหลียง แต่ศัตรูบุกมาถึงประตูบ้านได้เช่นนี้ ย่อมทำให้ฮ่องเต้แห่งแผ่นดินต้าทรงหวาดหวั่นจนพระเสโทไหล ก่อนจะทรงพิโรธอย่างหนัก