แม้แต่ซูชิงหว่านผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ ยังมีสีหน้าตกตะลึง “ส่งบุรุษมาทำไมกัน?”
ฉีอี้กล่าวว่า “ได้ยินว่าเป็นองครักษ์ฝีมือสูงส่งเจ้าค่ะ ผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาธรรมดา พูดน้อยเจ้าค่ะ”
สีหน้าซูชิงหว่านพลันเคร่งขรึม “ส่งคนกลับไป!”
ช่างผิดธรรมเนียมเสียจริง ตอนนี้นางมีฐานะเป็นหญิงม่าย อีกทั้งในจวนก็มีองครักษ์เพียงพออยู่แล้ว จะหาบุรุษแปลกหน้ามาเป็นองครักษ์ได้อย่างไร?
ฉีอี้กล่าวว่า “นายแพ้วมู่เป็นผู้พาคนมาส่งด้วยตนเอง ตอนนี้พวกเขายังอยู่ที่ห้องโถงเรือนประตูเจ้าค่ะ คุณหนู ให้บ่าวไปปฏิเสธและเชิญพวกเขากลับไปเลยหรือไม่เจ้าคะ?”
มู่หรงจิ้นก็มาด้วยหรือ?
หากเป็นผู้อื่น ซูชิงหว่านคงปฏิเสธไปโดยตรงแล้ว ทว่ามู่หรงจิ้นมีเทพหมอเป็นผู้หนุนหลัง อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับชายชุดดำผู้นั้นด้วย นางคิดทบทวนไปมาแล้วจึงตัดสินใจไปปฏิเสธด้วยตนเองอย่างสุภาพ
เมื่อซูชิงหว่านมาถึงห้องโถงเรือนประตู กลับเห็นเพียงกู้หยุนรุ่ยที่มีสีหน้าไม่เป็นมิตร กับองครักษ์นามว่าชงจิ่วซึ่งมู่หรงจิ้นส่งมา
ชงจิ่วไร้สีหน้า ทว่ากู้หยุนรุ่ยกลับยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ราวกับภรรยาของตนสนิทสนมกับบุรุษแปลกหน้า แต่เขาผู้เป็นสามีกลับไม่รู้เรื่อง แววตาเต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์และไม่พอใจ
เมื่อเห็นซูชิงหว่านมาถึง กู้หยุนรุ่ยก็เอ่ยขึ้นทันที “พี่สะใภ้ คนผู้นี้เป็นใคร?”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า” ซูชิงหว่านไม่สนใจเขา หันไปกล่าวกับชงจิ่วโดยตรงว่า “รบกวนเจ้ากลับไปบอกนายแพ้วมู่ทีว่า ข้าไม่ต้องการองครักษ์แล้ว ขอบคุณในความหวังดีของเขา”
ชงจิ่วส่ายหน้า สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้าน้อยมาทำหน้าที่เพื่อชดใช้บุญคุณของนายแพ้วมู่ ขอซื่อจื่อฟูจิ่นอย่าได้ทำให้ข้าน้อยลำบากใจ โปรดให้โอกาสข้าน้อยสักครั้ง อีกทั้งโปรดวางใจ เมื่อจับโจรลัดคอได้แล้ว ข้าน้อยจะจากไปเอง”
ซูชิงหว่านจนปัญญา เมื่อคนผู้นี้ยังไม่ยอมไป นางคงต้องรอพรุ่งนี้แล้วไปถามมู่หรงจิ้นด้วยตนเอง
นางหันไปบอกฉีอี้ที่อยู่ข้างกาย “พาเขาไปหานายจง หาที่พักในเรือนคนรับใช้เขตชั้นนอกให้เขาอยู่ชั่วคราวก่อน”
ฉีอี้พยักหน้า แล้วพาชงจิ่วออกไป