อาเร่ที่สตรีสกุลเฝิงเอ่ยถึง ก็คือกู้หยุนรุ่ยตัวจริง
เสียงของนางเพิ่งจบลง กู้หยุนรุ่ยที่อยู่ข้างกายก็ไอโขลกอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที สตรีสกุลเฝิงพลันหน้าเปลี่ยนสี ยกมือปิดปาก สีหน้าสับสนยุ่งเหยิงอยู่ชั่วขณะ
แต่ซูชิงหว่านกลับเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “ท่านแม่ คำพูดของท่านไม่เหมาะสมนัก ข้าเป็นภรรยาที่สามีแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี หนังสือสมรสและเทียบวันเกิดของข้ากับเขาก็ยังอยู่ครบ อีกไม่นานข้าก็จะให้กำเนิดบุตรแก่เขา ปกติเขายุ่งมากจนไม่มีเวลาดูแลงานจิปาถะ ข้าช่วยแบ่งเบาภาระให้สามี จะเรียกว่าแย่งชิงไปได้อย่างไร ข้ากับเขาเป็นครอบครัวเดียวกันแต่แรกแล้ว ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่แบ่งแยกเจ้ากับข้า”
น้ำเสียงของนางยังคงสุขุมเยือกเย็นเช่นเคย แม้ไม่ดังนัก แต่ถ้อยคำชัดเจนมีเหตุมีผล หนักแน่นจนผู้คนยากจะโต้แย้ง
หากคนนอกได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ย่อมคิดว่าซูชิงหว่านมีเหตุผล ทว่าสตรีสกุลเฝิงซึ่งรู้ความจริงเรื่องการสลับตัว ได้ยินแล้วกลับมีสีหน้าอัดอั้นแสนพิกล
เพราะนางรู้ว่าร้านค้าและที่ดินเหล่านั้นล้วนเป็นของอาเร่ บัดนี้กลับถูกสามีภรรยาซูชิงหว่านแย่งชิงไปเสียแล้ว
แต่กลับไม่อาจบอกความจริงได้
กู้หยุนรุ่ยผู้เป็นต้นเรื่องยิ่งเจ็บปวดใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกระอักเลือด หรือเป็นเพราะถ้อยคำของซูชิงหว่านกันแน่
เขาสะบัดตัวออกจากคนรอบข้าง แล้วก้าวไปทีละก้าวจนถึงเบื้องหน้าซูชิงหว่าน แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสลด
“เจ้าพูดถูกแล้ว ในหนังสือสมรสและทะเบียนชื่อระบุว่าสามีของเจ้าคือกู้หยุนรุ่ย เจ้าย่อมเป็นภรรยาของกู้หยุนรุ่ย! ซูชิงหว่าน เจ้าเดาออกนานแล้วใช่หรือไม่ ที่จริงแล้วข้าต่างหากคือ...”
“ท่านพี่!” พลันมีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง โผกอดกู้หยุนรุ่ยไว้แน่น ใบหน้าของซูซีเยว่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ตอนที่สตรีสกุลเฝิงบีบให้กู้หยุนรุ่ยหย่าขาดจากนาง ซูซีเยว่ยังไม่เคยลนลานถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้แม้นางจะลงมือตบซานฉานังแพศยาต่อหน้ากู้หยุนรุ่ย นางก็ยังรู้ว่าตนมีโอกาสขอให้กู้หยุนรุ่ยอภัยได้
เขารักนาง
ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาส ขอเพียงเขายังให้นางเป็นภรรยาเอก เรื่องอื่นก็พูดคุยกันได้ทั้งนั้น