หลี่หลินมึนงงไปหมด ไม่รู้เลยว่าควรอธิบายยังไง
หลินเถาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินมาหาหลี่หลิน คว้าโทรศัพท์ของเขาไป แล้วโอนเงินสองพันหยวนในบัญชีไปเข้ามือถือของตัวเอง
“ดูท่าฉันคงให้เงินใช้จ่ายนายมากเกินไปแล้ว! ต่อไปแต่ละเดือนจะเหลือไว้ให้แค่ 400 หยวน!”
พูดจบ หลินเถาก็ฟาดโทรศัพท์ใส่ท้องหลี่หลินอย่างแรง ก่อนจะจ้องเขาเขม็ง
“ยังจะซื้อการ์ดจออีก ฉันนี่แหละการ์ดจอ! ไสหัวออกไป!”
หลินเถาผลักหลี่หลินออกไป แล้วปิดประตูดังปัง
เสียง “ปัง” ทำให้หลี่หลินรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง
พอมองยอดเงินในโทรศัพท์ที่เหลือแค่ 0.02 หยวน เขาก็ยิ่งสับสนไปกันใหญ่
เงินสองพันนี่เขาเก็บมาได้ยังไงกัน?
ขนาดอาหารชุดราคาถูกยังไม่กล้าสั่ง เอาแต่กินหมั่นโถวกับผักดอง เค้นเงินออกมาจากกระเป๋าทีละนิด
เก็บสะสมมาตั้งปีกว่า กลับหายวับไปแบบนี้เลยเหรอ?
ถ้าเธอยิ้มให้สักหน่อย เขาก็ยังพอรับได้ แต่นี่กลับทำเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายเสียใจอย่างหนัก!
ตอนแรกเขายังคิดว่าจะหาโอกาสเข้าใกล้หลินเถาอีกสักหน่อยตอนกลางคืน
แต่ท่าทีของหลินเถาตอนนี้ คืนนี้คงอย่าหวังเรื่องใกล้ชิดกันเลย
หลังจากนั้น เขาก็คงต้องกดเงินสดจากวงเงินสินเชื่อออนไลน์ แล้วซื้อของขวัญไปง้อเธอด้วยท่าทีอ่อนน้อมเหมือนเป็นหลาน
เขาจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไร
ความเหนื่อยล้าที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดแบบนี้ทำให้คนแทบพัง
เขาไม่ใช่หนุ่มน้อยแล้ว หลังทำงานหนักมาทั้งวัน เขาไม่มีแรงเหลือพอจะทุ่มเทเอาใจภรรยาอีกจริง ๆ
หรือว่า…หย่าดี?
ถึงความคิดนี้จะดูไม่รับผิดชอบไปหน่อย แต่ชีวิตแบบนี้เขาก็เริ่มทนต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ
เขาไปห้องน้ำ ล้างหน้า แล้วมองตัวเองที่เหนื่อยล้าในกระจก ก่อนตัดสินใจเด็ดขาด
หย่า ชีวิตคนเรามีแค่ครั้งเดียว อย่าฝืนทำให้ตัวเองต้องทนทุกข์!
ขณะเดียวกัน หลินเถากำลังถือภาพหน้าจอการโอนเงินอวดในกลุ่มเพื่อนสนิท
หลินเถา: “พวกเธอ ดูนี่สิ! เขามีเงินแต่ไม่ยอมซื้อของขวัญให้ฉัน! โมโหจะตายอยู่แล้ว! ฉันโอนเงินเก็บก้อนเล็ก ๆ ของเขามาไว้ในมือถือฉันหมดแล้ว ไม่เหลือให้สักหยวน! ออกมาเดินห้างเป็นเพื่อนหน่อย ฉันจะซื้อเสื้อผ้าสักสองชุดชดเชยที่วันชีซีไม่มีของขวัญให้!”
สวีหว่านซิน: “ว้าว มีเงินแล้วนี่นา คืนนี้เลี้ยงมื้อใหญ่เลยไหม?”
หลินเถา: “ได้เลย!”
หยางถิงถิง: “เถาเถา เธอทำเกินไปหน่อยไหม? เงินนี่เขาอดออมแทบแย่ เธอยังจะงกเอาไปอีกเหรอ? เหลือทางรอดให้เขาบ้างสิ”
หลินเถา: “ฉันบอกเลยนะ ผู้ชายจะมีเงินอยู่ในมือไม่ได้ พอมีเงินก็เสียคน อีกอย่าง ถ้ามีเงินอยู่กับตัว เขาก็ไม่คิดจะหาเงินแล้ว เธอต้องกดดันเขาบ้าง พอมีแรงกดดัน เขาก็จะมีแรงผลักดันหาเงินเอง”
สวีหว่านซิน: “นั่นสิ ตอนนั้นมีหนุ่มหล่อรวยตั้งเยอะตามจีบเถาเถา แต่เธอกลับเลือกผู้ชายที่ไม่มีอะไรดีสักอย่างมาเป็นสามี ถือเป็นบุญของเขาแท้ ๆ ไม่ขยันหาเงินแล้วยังคิดจะเลี้ยงผู้หญิงสวยอย่างเถาเถา ฝันไปเถอะ! ก็มีแต่เถาเถานี่แหละที่ใจดี เปลี่ยนเป็นคนอื่น ใครจะทนอยู่กับท่อนไม้ไร้รสนิยมแบบเขาได้นานขนาดนี้ แถมยังมีลูกชายให้เขาอีก”
หลินเถา: “ใช่เลย! นอกจากฉันแล้ว ใครจะทนเขาได้นานขนาดนี้!”
หยางถิงถิง: “เฮ้อ เธอก็ทำต่อไปเถอะ วันไหนทำเขาหนีไปจริง ๆ แล้วค่อยมาเสียใจละกัน”
หลินเถา: “ฮึ เขาเนี่ยนะ? เชื่อไหม ต่อให้เขาโกรธแค่ไหน แค่ฉันมองเขาทีเดียว เขาก็ต้องวิ่งมาง้อฉันอย่างว่าง่ายเหมือนหมา”
หยางถิงถิง: “โอเค ฉันเชื่อ แต่เตือนหน่อยนะ พอประมาณก็พอ ถ้าทำเขาหายไปจริง ๆ อย่ามาร้องไห้กับฉันก็แล้วกัน”
หลินเถา: “นี่เธอทำงานอยู่กับเขาทุกวันจนเกิดมีใจให้เขาหรือไง? เธอเป็นเพื่อนฉันแท้ ๆ ทำไมชอบพูดเข้าข้างเขาตลอดเลย”
หยางถิงถิง: “เออ ๆ ฉันผิดเอง ฉันเงียบก็ได้”
หลินเถา: “เชอะ”
หลินเถา: “เตรียมตัวไว้ ฉันแต่งหน้าเสร็จแล้วจะออกไป”
พูดจบ หลินเถาก็วางโทรศัพท์แล้วไปล้างหน้าในห้องน้ำ
เวลานี้หลี่หลินกำลังจ้องกระจก ตัดสินใจแน่วแน่อยู่ หลินเถาเดินเข้ามา เห็นแล้วก็ทำหน้าเบื่อหน่าย ก่อนผลักเขาไปข้าง ๆ
“หลบไป!”
พอผลักหลี่หลินพ้นทาง เธอก็หันไปชื่นชมความงามของตัวเองในกระจก
เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบจริง ๆ เพื่อนคนหนึ่งที่ด้อยกว่าเธอทุกอย่างกลับได้แต่งกับลูกเศรษฐี เที่ยวต่างประเทศทุกวัน
ส่วนเธอสวยขนาดนี้ แต่กลับต้องอยู่บ้านเกิดคอยดูแลลูก
ถ้าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้แย่ขนาดนี้ เธอคงไม่มีทางแต่งกับผู้ชายธรรมดาอย่างหลี่หลิน
หลี่หลินได้ประโยชน์จากเธอไปตั้งมาก แต่กลับไม่ทะนุถนอมเธอราวกับเป็นของล้ำค่า!
เทศกาลชีซีสำคัญขนาดนี้ ยังไม่ซื้อของขวัญให้เธออีก!
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโมโห!
ดี! ในเมื่อนายไม่ซื้อให้ ฉันก็จะใช้เงินนายให้หมด ไม่เหลือไว้สักหยวน! คราวหน้าจะได้จำขึ้นใจ!
ขณะมองความงามของตัวเองในกระจกและนึกถึงคำพูดของหยางถิงถิง เธอก็รู้สึกเบื่อ ๆ อยากปั่นหัวหลี่หลินเล่น จึงยิ้มพลางพูดชมตัวเองใส่กระจกว่า “ทุกครั้งที่ฉันส่องกระจก ฉันก็รู้สึกว่านายไม่คู่ควรกับฉันเลย ฉันสวยไหม?”
หลี่หลินเพียงหัวเราะเบา ๆ
ทั้งคู่รู้จักกันจากการดูตัว ตอนแรกป้าของเขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้สวย เรียนเต้นรำ หลี่หลินยังไม่กล้าคิดว่าจะมีโอกาส
ต่อมาป้าของเขาบอกว่าฐานะทางบ้านของผู้หญิงคนนี้ไม่ดี
เธอไม่มีพ่อ แม่ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองจนแทบช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
ด้วยสภาพแบบนี้ เธอจึงไม่ค่อยมีสิทธิ์เลือกคนมากนัก
เพราะอย่างนี้หลี่หลินถึงยอมไปดูตัวกับเธอ
เรื่องก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หลังดูตัว หลินเถาก็พอใจกับเขา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืบหน้าอย่างรวดเร็ว และไม่นานก็แต่งงานกัน
หลังแต่งงาน หลี่หลินก็เต็มใจยกเงินเดือนให้เธอทั้งหมด กลายเป็นคนใช้แรงงานในบ้าน
เขาคิดว่าหลินเถาคงซาบซึ้งกับการเสียสละของเขา เพราะฐานะทางบ้านของเธอไม่ดี
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาคิดไปเอง ตั้งแต่แรกเธอก็ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตา เพียงแค่หาใครที่ดีกว่านี้ไม่ได้ จึงจำใจเลือกเขาเท่านั้น
เขาเหนื่อยจริง ๆ พอนึกถึงท่าทีของหลินเถาที่มีต่อเขา ก็ไม่มีอะไรให้อาลัยอีกแล้ว เขาจึงพูดอย่างสงบว่า “ถ้าคิดว่าใครเหมาะกับเธอ ก็ไปหาเขาสิ”
“ฮึ ถ้าฉันอยากหา ข้างนอกมีเป็นกอง!” หลินเถาพูดอย่างภาคภูมิใจพลางชื่นชมใบหน้าตัวเอง
“งั้นก็ไปสิ” หลี่หลินพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
หลินเถาแค่ตั้งใจจะปั่นหัวหลี่หลินเล่น แต่พอเห็นว่าเขาดูจริงจังขึ้นมา เธอก็เริ่มร้อนใจ รีบหันกลับไปพูดเสียงออดอ้อน “โกรธแล้วเหรอ? โธ่ ฉันล้อเล่นน่า”
“ฉันพูดจริง เธอไปเถอะ ฉันไม่ห้าม” หลี่หลินตอบเรียบ ๆ โดยไม่มองเธอ
คราวนี้หลินเถาเริ่มรู้สึกถึงวิกฤต เธอขยับเข้าไปคล้องแขนหลี่หลินแล้วออดอ้อนว่า “ฉันจะไปหาใครล่ะ ฉันรักนายคนเดียวนะ สามี”
“ฉันไม่ได้รักเธอ” หลี่หลินดึงแขนออก สีหน้าไร้อารมณ์
คราวนี้หลินเถากลัวขึ้นมาจริง ๆ แต่ก็ไม่อยากยอมลงให้หลี่หลิน จึงจ้องเขาแล้วพูดข่มขู่ว่า “มองหน้าฉัน แล้วพูดสิ่งที่นายเพิ่งพูดอีกครั้ง!”
หลี่หลินทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ แต่ก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงหันหลังจะกลับเข้าห้อง
หลินเถาโล่งใจขึ้นมา คิดว่าหลี่หลินยังรักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าถ้าวันนี้ไม่ง้อให้เขาอารมณ์ดี เรื่องนี้จะกลายเป็นปมในใจเขา เธอจึงคว้าตัวเขาไว้
“โธ่ นายจะจริงจังอะไรขนาดนั้น ก็แค่อยากได้การ์ดจอไม่ใช่เหรอ ฉันซื้อให้ก็ได้ ไม่เอารุ่น 4,000 หยวนแล้ว เอารุ่นดีที่สุดเลย!”
“ตอนนี้ฉันไม่อยากได้แล้ว” หลี่หลินยังคงสีหน้าไร้อารมณ์
คราวนี้หลินเถารู้แล้วว่าหลี่หลินต้องการอะไร
เธอมองหลี่หลินด้วยสายตาเย้ายวน แล้วใช้ยางรัดผมที่ข้อมือรวบผมขึ้น
ภาพนั้นทำให้หลี่หลินรู้สึกคอแห้งผาก
พูดตามตรง เขาแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจัดการกันตรงนี้เสียเลย
แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าปล่อยไฟปรารถนาให้มอดลง คำว่า “หย่า” ก็คงพูดไม่ออกอีกแล้ว
เขาจึงข่มใจอย่างหนัก ทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า “อย่ามาเล่นแบบนี้กับฉัน ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์”
“ไม่มีอารมณ์จริงเหรอ?” หลินเถาใช้นิ้วไล้หน้าอกหลี่หลินเบา ๆ
“ไม่มี” หลี่หลินถอนหายใจยาว
“วันนี้ฉันอยู่ในช่วงปลอดภัย ไม่ใส่ถุงก็ได้นะ” หลินเถาเขย่งปลายเท้า กระซิบข้างหูหลี่หลินเสียงแผ่ว แล้วเป่าลมหายใจอุ่น ๆ ใส่
“……”
“งั้นฉันไปแล้วนะ ไปจริง ๆ แล้ว” หลินเถาหันตัว แต่กลับเลื่อนมือไปแตะเอวหลี่หลินอย่างเป็นธรรมชาติ ใช้นิ้วเกี่ยวเข็มขัดไว้ แล้วเดินเยื้องย่างอย่างอ่อนช้อย พลางเหลียวกลับมามองทุกสามก้าว สายตาเย้ายวนของเธอทำให้หลี่หลินแทบเลือดกำเดาพุ่ง
แม่ปีศาจน้อย
ปีศาจชัด ๆ!
ถ้ายังอดใจไหว ก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!
……
“โธ่ วางฉันลงนะ!”
……
“สามี! เบา ๆ หน่อย เบา ๆ”
……