ครึ่งชั่วโมงต่อมา บนเตียง ในที่สุดก็สงบลงได้สักพัก
หลี่หลินนอนหอบเหงื่อท่วมอยู่บนเตียง ส่วนหลินเถานอนคว่ำอยู่บนอกเขา เอ่ยถามเสียงออดอ้อนว่า “สบายแล้วหรือยัง?”
“อืม” หลี่หลินแทบหมดแรง ตอบส่ง ๆ
“ฉันบอกให้เบา ๆ ก็ยิ่งออกแรงหนักกว่าเดิม นายตั้งใจใช่ไหม!” หลินเถาลุกขึ้นนั่ง หยิกหลี่หลินพลางเอ่ยเสียงออดอ้อน
“ง่วงแล้ว ขอหลับสักหน่อย” หลี่หลินง่วงจนไม่อยากพูดอะไร
“ลุกขึ้นมา ห้ามนอน! เมื่อกี้เก่งนักไม่ใช่เหรอ? หืม? เอาออกมาอีกสิ!” หลินเถาพูดจายั่วเย้าพลางใช้ปลายผมเขี่ยแก้มหลี่หลิน
“อย่ามาทำเป็นเก่ง เดี๋ยวก็โดนดีหรอก!” หลี่หลินผลักเธอออก ตอนนี้เขาแค่อยากนอนหลับให้สบายสักพัก
“ใช่ ฉันนี่แหละอยากโดน นายมีปัญญาก็จัดการฉันสิ มาเลย มาเลย” หลินเถายังยั่วไม่เลิก
หลี่หลินไม่ต่อปากต่อคำ เขาลุกขึ้นแล้วพลิกหลินเถาลงบนเตียงทันที
คราวนี้หลินเถารู้แล้วว่าตัวเองเล่นเกินไป รีบอ้อนวอนขอชีวิต “ที่รัก ที่รัก ฉันล้อเล่นน่า นายดุเดือดเกินไปแล้ว ฉันไม่ไหวจริง ๆ หิวหรือยัง? ฉันไปทำกับข้าวให้!”
หลินเถาลุกขึ้นวิ่งหนี แต่หลี่หลินคว้าเธอกลับมาได้ในทีเดียว
“เธอทำอาหารเป็นที่ไหนกัน กลับมา!”
……
ยกที่สองจบลงท่ามกลางเสียงอ้อนวอนจนกัดฟัน
หลินเถาอ่อนแรงจนแทบไม่มีแรงลุกขึ้นนั่ง
เธอยอมใจจริง ๆ ปกติพอกลับบ้านก็ทำหน้าเหมือนผักที่โดนแดดเผา แต่พอมีอะไรกันกลับดุเดือดราวกับลา
ยังดีที่เธอยังสาว ไม่อย่างนั้นคงรับมือลาตัวนี้ไม่ไหว
แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านหลี่หลินเพราะเรื่องนี้
ถึงอย่างไรลูกก็อยู่ใกล้ตัว ต่อให้ไม่ต้องเป็นคนเลี้ยงเอง แต่เสียงร้องโยเย ไข้ขึ้นหรือไม่สบาย คนเป็นแม่อย่างเธอย่อมเหนื่อยใจอยู่ดี
ความเหนื่อยแบบนั้นไม่ใช่ทางกาย แต่เป็นทางใจ
แต่เมื่อครู่หลี่หลินจัดหนักจนเธอผ่อนคลายลงไปไม่น้อย
ก่อนหน้านี้ยังมองหลี่หลินแล้วขัดหูขัดตาอยู่เลย แต่พอผ่านการต่อสู้ยกนี้มา พอมองหลี่หลินที่หมดแรงอยู่ข้าง ๆ เธอกลับยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
ทะเลาะกันบนเตียง สุดท้ายก็คืนดีกันบนเตียง น่าจะหมายถึงแบบนี้สินะ?
เธอใช้ปลายผมยั่วหลี่หลินต่อ “นี่ เมื่อกี้เก่งนักไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอก ถ้าแน่จริงก็มาอีกสิ!”
พูดจบ หลี่หลินก็พลิกตัว พอเห็นเขาพลิกตัว หลินเถาก็เกือบฉี่ราด รีบอ้อนวอนทันที “ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมแล้ว ไม่แกล้งนายแล้ว!”
“ฉันแค่พลิกตัว” หลี่หลินเหลือบมองเธอ
หลินเถาถอนหายใจยาว ถ้าหลี่หลินเอาอีกรอบ เธอคงได้ตายคาเตียงจริง ๆ
ผู้ชายกับผู้หญิงไม่เหมือนกัน ผู้ชายมีอะไรกันเสร็จก็ง่วง ส่วนผู้หญิงกลับตาสว่าง
หลินเถานอนอยู่ในอ้อมแขนหลี่หลิน พูดจ้อเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่หยุด หลี่หลินถูกเธอทำเอานอนไม่หลับ จึงได้แต่มองเพดานพลางครุ่นคิดถึงชีวิต
ถ้าพวกเขาเป็นแบบนี้ได้ตลอด ก็คงมีความสุขดี
แต่ส่วนใหญ่แล้ว หลินเถาเป็นตัวสร้างความกดดัน กดดันจนเขาหายใจไม่ออก
เรื่องงาน เจ้านายรู้ว่าเขามีครอบครัวแล้ว เลยพนันว่าเขาไม่กล้าลาออก จึงโขกสับเขาไม่ยั้ง
ส่วนที่บ้าน หลินเถาก็เรียกร้องให้เขาคอยเติมเต็มความรู้สึกของเธอไม่หยุด
อายุใกล้สามสิบแล้ว เขาปลอบเธอไม่ไหวจริง ๆ
หลังจากเรื่องวันนี้ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้ว
หลินเถาไม่ใช่ไม่รู้ความ แต่เป็นเพราะได้รับความรักมากจนเอาแต่ใจ
ต้องให้เธอเริ่มลงมือทำอะไรเองบ้าง ไม่อย่างนั้นคงใช้ชีวิตกันต่อไม่ไหว
“ต่อไปถ้าเธอไม่ออกไปทำงาน ก็เลิกจ้างพี่เลี้ยงเถอะ” หลี่หลินพูดอย่างจริงจัง
คำพูดที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาทำให้หลินเถาที่กำลังดื่มด่ำกับความสุขเปลี่ยนสีหน้า เธอลุกขึ้นนั่ง จ้องหลี่หลินเขม็ง “นายหมายความว่ายังไง?”
“ไม่ได้หมายความว่ายังไง แค่กำลังคิดว่าต่อจากนี้จะใช้ชีวิตกันยังไง บ้านเราไม่ได้ร่ำรวย ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือ ทุกเดือนพอจ่ายค่างวดรถกับบ้านแล้ว ก็เหลือแค่เจ็ดพันกว่าหยวน เงินเดือนพี่เลี้ยงเดือนละ 6,500 หยวน เราจ้างต่อไม่ไหวจริง ๆ ไม่งั้นก็ให้แม่ฉันมาช่วย หรือเธอเลี้ยงลูกเอง แล้วฉันจะให้เงินเธอเดือนละ 4,000 หยวนเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่านมผงกับผ้าอ้อมของลูกไม่ต้องออกเอง ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินจนเงินไม่พอ ค่อยมาขอฉัน ส่วนเงินที่เหลือก็เก็บไว้เผื่อจำเป็น”
หลี่หลินคำนวณแล้ว เมืองที่พวกเขาอยู่เป็นแค่เมืองระดับสี่ธรรมดา ๆ
เงินเดือนข้าราชการยังไม่ถึง 4,000 หยวนด้วยซ้ำ
ครอบครัวสามคน เมื่อหักค่าบ้าน ค่ารถ และค่านมผงแล้ว เงินค่าใช้จ่ายเดือนละ 4,000 หยวนก็ถือว่าเหลือเฟือมาก
หลี่หลินคิดคำนวณไว้อย่างดี แต่สิ่งที่หลินเถาคิดกลับไม่ใช่บัญชีเดียวกับเขาเลย
หลี่หลินคิดบัญชีของครอบครัว ส่วนเธอคิดบัญชีของตัวเอง
เธอเคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่มีทางยอมอยู่ใต้ชายคาเดียวกับแม่ของหลี่หลินแน่
อีกอย่าง แม่หลี่หลินก็เชยจะตาย ให้ช่วยเลี้ยงลูก หลินเถาก็ไว้ใจไม่ลง
แต่ถ้าต้องเลี้ยงลูกเอง จะเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่ต้องพูดถึง
4,000 หยวน?
ล้อเล่นหรือไง!
ฉันคลอดลูกชายให้นาย ยังต้องเลี้ยงลูกชายให้นาย ซักผ้าทำกับข้าวคอยปรนนิบัตินาย แถมยังต้องนอนกับนายอีก
ให้ฉันแค่เดือนละ 4,000 หยวนเนี่ยนะ?
ที่สำคัญกว่านั้นคือ พอหักค่าใช้จ่ายพื้นฐานแล้ว เงิน 4,000 หยวนนี้ที่ฉันจะเอาไปใช้เองได้จริง ๆ เดือนหนึ่งก็แค่พันกว่าหยวน
เงินพันกว่าหยวน แต่จะให้ฉันเป็นทั้งพี่เลี้ยง ทั้งพี่เลี้ยงเด็ก แล้วก็เป็นคนสนองความต้องการอีก
ฝันกลางวันอยู่หรือไง!
ฉันแต่งงานกับนายเพราะหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ ถ้าจะให้ฉันเป็นแม่บ้าน แล้วฉันจะอยู่กับนายไปทำไม!
“นายพูดจริงเหรอ? ถ้าพูดจริง ชีวิตคู่ของเราก็คงไปต่อไม่ได้แล้ว” หลินเถามองหลี่หลิน ถามด้วยน้ำเสียงข่มขู่
ตอนนี้หลี่หลินไม่หวั่นกับคำขู่ของเธอแล้ว
ถึงตอนมีอะไรกันกับเธอจะมีความสุขมากก็เถอะ
แต่เซ็กซ์ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต
ถ้าต้องเหนื่อยแทบตายถึงจะประคองชีวิตแต่งงานกับหลินเถาไว้ได้ งั้นก็พอกันที
“ฉันเพิ่มให้ได้มากสุดอีก 1,000 หยวน” หลี่หลินพูด
“หึ” หลินเถาแค่นหัวเราะ ก่อนลุกขึ้นแต่งตัว “ไม่ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว หย่ากันเถอะ”
หลี่หลินไม่ได้พูดอะไรให้มากความ หลังแต่งตัวเสร็จก็หยิบทะเบียนสมรส โฉนดบ้าน เล่มทะเบียนรถ และสมุดบัญชีเงินฝากออกมา
“บ้านแบ่งให้เธอไม่ได้ ที่เหลือเธออยากได้อะไรก็เอาไป รถ เงินเก็บยกให้เธอหมด ขอแค่ทิ้งลูกชายไว้ให้ฉัน” หลี่หลินพูด
หลินเถาปฏิเสธทันที “ทำไมล่ะ? เถาเถาเป็นลูกที่ฉันอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา ฉันไม่มีทางยกให้แกหรอก!”
อย่างแรก หลินเถาตัดใจจากลูกไม่ได้ อย่างที่สอง เธอก็รู้ดีว่าลูกเป็นสิ่งเดียวที่ใช้บีบให้หลี่หลินยอมได้ ตราบใดที่ยังมีลูกอยู่ เธอก็ขอเงินจากหลี่หลินได้ไม่ขาด
ถึงตอนนั้น เธอก็แค่เอาลูกไว้ แต่ทิ้งพ่อมันให้หลุดพ้นไป แล้วให้หลี่หลินจ่ายเงินเลี้ยงเธอ แบบนั้นไม่ดีกว่าการอยู่บ้านหลี่หลิน คอยรับใช้เขาเหมือนวัวเหมือนม้าแลกเงินแค่สองพันหยวนหรือไง?
หลี่หลินไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างไรลูกก็ยังอายุไม่ถึงหนึ่งขวบ ต่อให้หลินเถาไม่ยอมให้ ต่อให้เขาฟ้องร้องจนถึงที่สุดก็แย่งลูกมาไม่ได้
จากนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าหลินเถาจะเลี้ยงลูกยังไง
ถ้าเลี้ยงดูตามปกติ ลูกชายยังสนิทกับเขา เขาก็จะตั้งใจเลี้ยงลูก
แต่ถ้าสอนให้ลูกเกลียดเขา เขาก็จะทำเหมือนไม่มีลูกคนนี้ ค่าเลี้ยงดูเดือนละ 1,500 หยวนก็ถือว่าบริจาคให้มูลนิธิช่วยเหลือเด็กไปแล้วกัน
“เอาตามที่เธอว่า” หลี่หลินไม่ใส่ใจแล้ว
“พรุ่งนี้รอคุณป้ามาถึง เราสองคนก็ไปหย่ากัน ใครไม่หย่าคนนั้นเป็นไอ้ขี้แพ้!” หลินเถาพูดจบก็ไปอาบน้ำหลังเสร็จกิจ
ในระดับหนึ่ง ชีวิตแต่งงานครั้งนี้เป็นหลี่หลินที่เลือกจบมันเอง
เสียใจไหม?
ก็ไม่ได้เสียใจอะไร
เจ็บสั้นดีกว่าทนเจ็บนาน
ต่อให้ตอนนี้ไม่หย่า ด้วยนิสัยของหลินเถา พวกเขาก็คงอยู่ด้วยกันได้ไม่นานอยู่ดี
ถ้าจะมีเรื่องไหนที่เสียใจ ก็คงเป็นที่ปีนี้มีเซ็กซ์กันน้อยไป
หลี่หลินมองไปทางห้องน้ำ ตัดสินใจเด็ดขาด!
นี่ก็ยังไม่ทันหย่ากันไม่ใช่เหรอ? รีบตัดขาดความเสียหายซะ!
……
“ออกไปเลย!”
“ไอ้บ้า!”
“เบาหน่อย…”
……