“เอ่อ...”
จักรพรรดิต้าเซี่ยมุมตากระตุกโดยไม่รู้สึกตัว พบว่าเจ้าหนูนี่มันดื้อรั้นเกินไปจริงๆ
พูดว่าตนไม่ได้มาทำธุระที่จวนสกุลฉิน!?
นั่นก็เท่ากับยอมรับว่ามาที่จวนสกุลฉินเพื่อก่อเรื่อง!!
บรรพชนตระกูลฉินอยู่กันพร้อมหน้ากันขนาดนี้ ไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย!?
แต่ถ้าจะบอกว่ามาเยี่ยมเยือน!
เขาก็ไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไว้ จะให้ถอดชุดวิเศษที่สวมใส่อยู่บนตัวออกมามอบให้ก็คงไม่ได้!?
ฉินเฟิงเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบสนอง ก็ส่งเสียงร้องตกใจเกินจริงขึ้นมาทันที "ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เหรอ องค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าเซี่ย ทรงมามือเปล่าเช่นนี้ถึงบ้านคนอื่นได้ยังไง!"
บรรพชนตระกูลฉินหลายท่านในใจรู้สึกสะใจยิ่งนัก ไม่มีทีท่าจะออกมาแก้สถานการณ์ให้เลยแม้แต่น้อย
ตั้งแต่เมื่อครู่ที่อีกฝ่ายใช้พลังกดดันอย่างไม่ยั้งคิดจนเกือบทำให้อวิ๋นซีเยวี่ยคลอดบุตรไม่ทัน ก็เห็นได้ชัดว่าวังหลวงเริ่มหมายหัวตระกูลฉินของพวกเขาแล้ว
ถ้าไม่ติดว่าเกรงกลัวผลที่จะตามมาจากการเปิดศึกอย่างกะทันหัน เมื่อครู่พวกเขาคงได้พุ่งเข้าไปทุบตีจนอีกฝ่ายจำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้แล้ว
ในเวลาเดียวกัน เหตุการณ์นี้ก็ทำให้พวกเขาต้องตระหนักได้ว่า บางเรื่องต้องวางแผนแต่เนิ่นๆ แล้ว มิฉะนั้นเมื่อวังหลวงคิดจะลงดาบจริงๆ ขึ้นมา ตระกูลฉินของพวกเขาคงตกอยู่ในอันตราย
"จะเป็นไปได้ยังไง มาเยี่ยมเยียนผู้อื่น ย่อมต้องนำของขวัญมาด้วยสิ!"
จักรพรรดิต้าเซี่ยรู้สึกอับอายยิ่งนักกับคำพูดของฉินเฟิง เห็นท่าทางตระกูลฉินจะไม่มีใครออกมาช่วยแก้ปัญหาให้ ก็ได้แต่ฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ออกแรงทั้งใจหยิบกล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งออกมา
เมื่อเปิดออก ข้างในมีกระบี่จิ๋วเก้าเล่มที่งดงามประณีตดุจนิ้วมือ แต่ละเล่มแฝงไปด้วยกระบี่อำมหิตที่แข็งแกร่งยิ่งนัก