"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร..."
จักรพรรดิต้าเซี่ยยิ้มประหนึ่งร้องไห้ ใจจริงแทบไม่อยากสละน้ำเต้าทิพย์เทียนเป่าเลย
แต่นี่ก็เป็นสมบัติที่ไร้ค่าที่สุดในตัวเขาแล้ว จะให้เอาชุดเกราะเทพที่ปั้นแต่งมาหลายปีมอบให้เจ้าหมอนี่เลยหรือ!?
เดี๋ยวก่อน!
สายตาของเจ้าหมอนี่ เหตุใดจึงคุ้นตานัก!
จักรพรรดิต้าเซี่ยใจสั่นวูบ ก่อนพบว่าฉินเฟิงกำลังมองเขาด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ราวกับตอนที่ขอของขวัญเป็นครั้งแรกเมื่อครู่
ให้ตายเถอะ!!
คนเราจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ!!
ให้ของวิเศษไปแล้วสองชิ้น ยังไม่พอใจเจ้าหมอนี้อีก
"เอ่อ..."
เหล่าบรรพชนประจำตระกูลฉินต่างพากันรู้สึกหน้าแตกเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับอุทานในใจว่าช่างโหดร้าย (สุดยอดไปเลย) จริง ๆ
หลอกของวิเศษเขามาสองชิ้นแล้ว ยังไม่รู้จักพออีก
ทำให้พวกเขาต้องคิดว่าเมื่อไหร่จะได้รวมกลุ่มพาฉินเฟิงไปยังราชวังต้าเซี่ย เพื่อไปเยี่ยมเยียนตามบ้านเรือนทีละหลัง
เหล่าลูกหลานตระกูลฉินโดยรอบต่างมองด้วยความอิจฉา ราวกับเข้าใจความจริงข้อหนึ่งว่า ในยุทธภพ ความหน้าเป็นเพียงสิ่งนอกกาย
"ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบทำให้ลูกหลานตระกูลฉินเสียคน ได้รับแต้มตัวร้าย 200 แต้ม!"
"แบบนี้ก็ได้ด้วย!?"
นัยน์ตาฉินเฟิงเป็นประกายวาวโรจน์ ราวกับคนแก่เฒ่าได้ค้นพบเคล็ดลับใหม่ ๆ
ขณะนั้นเอง—
จักรพรรดิต้าเซี่ยหวาดกลัวฉินเฟิงเป็นอย่างมาก ฉวยจังหวะที่เขาผู้ชะงักงัน กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นฟ้าไป "ข้านึกขึ้นได้ว่า ยังมีธุระ!"
"ฝ่าบาท ข้ามีว่างจะพาน้องชายไปเยี่ยมท่าน ท่านไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น อย่าได้เตรียมของวิเศษล้ำค่าใด ๆ เพียงแค่คัมภีร์ระดับเซียนหรือระดับเทพสักสองสามเล่มก็พอ ที่เจ้าน้ำเต้าทิพย์เทียนเป่าน่ะ ห่อมาสักโหลหนึ่งเถิด บอกท่านไว้ก่อน ของมากข้าไม่เอานะ ข้าเด็กน้อยจะเอาไว้ทำไมของดี ๆ มากมาย..."