"อ๊ะ!"
ฉินเฟิงรีบตั้งสติขึ้นมาทันที พลางแสดงท่าทีว่าตนไม่ใช่คนแบบนั้นจริงๆ
ขณะนั้น——
จื่ออวี้ร่างกายสั่นเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่าบางอย่างหายไป
ด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษผู้จริงจังของตน ฉินเฟิงจึงเก็บลูกเป็ดน้อยเข้าสู่มิติพกพาโดยพลการ จากนั้นก็ทำทีเป็นกำลังตกอยู่ในภวังค์กำลังตรัสรู้
"เอ่อ..."
เมื่อจื่ออวี้ลืมตาขึ้นมา ก็รีบเอามือกุมหน้าอกด้วยความตกใจ
เกิดอะไรขึ้น!?
ทำไมชุดชั้นในของนางถึงหายไปได้เล่า!?
ในถ้ำนอกจากนางแล้ว ก็เหลือเพียงฉินเฟิงกับหลินซานที่เป็นชายสองคน อย่างแรกเลยก็ตัดฉินเฟิงออกไปได้ เขาเป็นเด็กแค่แปดขวบจะไปรู้อะไร
ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ฉินเฟิงกำลังตรัสรู้อยู่ ยิ่งเป็นไปไม่ได้อีก ดังนั้นต้องเป็นหลินซานแน่นอน
"ยังจะมาทำเป็นอยู่อีก!"
จื่ออวี้หน้าร้อนผ่าวมองหลินซานที่กำลังนั่งสมาธิ ความโกรธของนางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกเหนือจากความเขินอายของสาวน้อยแล้ว ยังมีความโกรธของสาวน้อยมากกว่า
ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนต่ำช้าแบบนี้!!
"ไร้ยางอาย ไอ้เลว รีบเอาของมาคืนฉัน!"
ในที่สุดจื่ออวี้ก็ระเบิดอารมณ์ออกมา ลุกขึ้นยืนแล้วยกมือตบหน้าหลินซานหนึ่งฉาดใหญ่
"อะไรกัน!?"
หลินซานตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย ไม่เข้าใจว่าทำไมจื่ออวี้ถึงตบเขา
"พี่จื่ออวี้ หลินซานเอาอะไรของท่านไปหรือ?" ฉินเฟิงก็ตื่นขึ้นมาตามโอกาส ถามด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ
"ข้า..."
จื่ออวี้ไม่กล้าพูดว่าเป็นเสื้อกล้าม ด้วยความโกรธก็กระทืบเท้าหนีออกจากถ้ำไป หายเข้าไปในความมืดยามค่ำคืน