ซูมู่เปิดกล่องออกดู พบว่าข้างในบรรจุสมุดเล่มเล็กไว้เล่มหนึ่ง ทว่าไร้แสงสว่าง จึงมองเนื้อหาในสมุดไม่ชัดเจน
ซูมู่สอดสมุดเข้าอก แล้วนำกล่องเหล็กกลับไปวางไว้ในที่ซ่อนเดิม ก่อนจะย่องไปทางห้องเก็บฟืน
เขาต้องหาทางนำของสิ่งนี้ออกไปให้เร็วที่สุด จึงคิดจะใช้เด็กสาวอย่างหลิ่วเอ๋อร์เป็นเครื่องมือ
ภายในห้องเก็บฟืน หลิ่วเอ๋อร์ได้ยินเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่พลันลืมขึ้น
เป็นพี่สาวเสี่ยวหลิงมาหรือ?
ประตูห้องเก็บฟืนถูกเปิดออก เงาดำสายหนึ่งวูบเข้ามา
ท่ามกลางความมืด หลิ่วเอ๋อร์เห็นร่างที่คุ้นเคย จึงคลายใจลงทันที นางดีใจจนลุกขึ้นจากพื้น
「พี่สาว ท่านมาส่งอาหารให้ข้าหรือ?」
ทว่า นางกลับไม่เห็นของกินอยู่ในมือผู้มาเยือน ซ้ำยังได้ยินเสียงบุรุษแปลกหน้าอันเย็นเยียบดังขึ้น
「ไม่ ข้ามาส่งเจ้าไปปรโลก」
ดวงตาของหลิ่วเอ๋อร์เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง 「ท่าน...ท่านมิใช่...」
ยังกล่าวไม่ทันจบ จู่ ๆ นางก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ ก่อนหมดสติไปทั้งร่าง
ซูมู่ทำให้นางล้มลง จากนั้นหยิบยาลูกกลอนเม็ดเล็กสองเม็ดออกมาจากเสื้อชั้นใน แล้วป้อนให้หลิ่วเอ๋อร์
เขาหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำในใจว่า: แม่นางหลิ่ว ล่วงเกินแล้ว!
จากนั้นเขาก็แหวกคอเสื้อของหลิ่วเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว ซ่อนสมุดไว้ในอาภรณ์ชั้นในแนบกายของนาง แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยดังเดิม
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ซูมู่ก็ออกจากห้องเก็บฟืนอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนกลับไปยังที่พักอย่างชำนาญและเข้านอนเงียบ ๆ
เสียงกรนขององครักษ์ด้านนอกค่อย ๆ เงียบลง ขอบฟ้าเริ่มสาง ลานด้านหลังจวนจางพลันมีเสียงบ่าวไพร่ทำงานดังขึ้น