มือของมือปราบที่ถือเทียบยาอยู่ชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขา...รู้ได้อย่างไรว่าตนมีปัญหาเรื่องนั้น?
มือปราบอีกคนเห็นท่าทีก็ถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอะไรไป?”
“มะ...ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”
กล่าวจบก็รีบยัดเทียบยาเข้าอกเสื้อ ราวกับกลัวว่าจะมีใครเห็น
จากนั้นจึงลากสหายจากไป
“มือปราบทั้งสองค่อย ๆ เดินทาง”
ซูมู่ประสานมือคำนับส่ง
มือปราบทั้งสองดูไม่ใช่คนชั่วช้า เขาจึงคิดผูกมิตรด้วย
แน่นอนว่าเหตุผลหลักยังคงเป็นการเผยแพร่หนทางทำมาหากินของตน
—วิชาแพทย์
ยามนี้เขาเป็นเพียงซิ่วไฉยากจนที่ไร้ประโยชน์ทุกด้าน ส่วนเส้นสายก็ต้องเร่งขยายให้กว้างขวางโดยเร็ว
อย่าเห็นว่าพวกเขาเป็นเพียงมือปราบชั้นผู้น้อย เส้นสายของคนเหล่านี้กว้างขวางกว่าชาวบ้านทั่วไปมากนัก!
ใช่แล้ว เขาไม่คิดเข้าสอบรับราชการอีก แต่จะกลับไปทำอาชีพเดิม คือรักษาคน
เพียงแต่เขาต้องหาเหตุผลที่ฟังขึ้นมาโน้มน้าวคนในตระกูลซูเสียก่อน
มิฉะนั้น อย่าได้หวังเลย
ภายในลาน ทุกคนต่างมองซูมู่ด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
นับแต่นี้ ชีวิตของตระกูลซูก็มีความหวังแล้ว!
“อามู่ ลุงรองพูดจาไพเราะไม่เป็น ขอแสดงความยินดีที่สอบได้!”
ซูป๋อหยวนตบไหล่ซูมู่ พลางยินดีกับหลานชายจากใจจริงที่สอบผ่าน
ซูมู่ประสานมือคำนับ “ขอบคุณท่านลุงรอง”
เขารู้ดีว่าหลายปีมานี้ตนได้ร่ำเรียนอย่างสงบ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะครอบครัวของท่านลุงรองคอยช่วยเหลือ
การเรียนหนังสือสิ้นเปลืองเงินทอง ค่าใช้จ่ายในการเล่าเรียนของเขาล้วนมาจากการที่ทั้งครอบครัวอดออมกันจนแทบไม่เหลือ
คนทั้งครอบครัวของท่านลุงรองทำงานในนาอยู่ทุกวัน ดูแลที่ดินทั้งหมด เพาะปลูกเสบียงให้คนทั้งบ้านอย่างเหน็ดเหนื่อย ไม่เคยเก็บเงินไว้เป็นของตนแม้แต่เหรียญเดียว