แววรังเกียจวูบผ่านดวงตาของจางซินซิน ก่อนนางจะชักมือกลับอย่างแนบเนียน ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มเป็นมิตรขึ้นมาแทน “แน่นอนว่ายังจำได้ คุณหนูซูเคยช่วยชีวิตข้าไว้ แล้วข้าจะลืมได้อย่างไร?
วันนี้ข้ารอเจ้าอยู่ในจวนทั้งวัน นึกเสียอีกว่าเจ้าไม่คิดจะมาแล้ว!”
มาดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงไปจับตัวนางเอง
ซูเสี่ยวถงเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอยู่บ้าง “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เงินข้าก็รับมาแล้ว ไหนเลยจะไม่มา เพียงแต่ระหว่างทางมีธุระทำให้ล่าช้า ปล่อยให้คุณหนูจางรอนาน ต้องขอคุณหนูจางโปรดอภัยด้วย”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?”
จางซินซินส่ายหน้า จากนั้นสายตาก็หันไปยังซูมู่ที่ยืนอยู่ข้างกาย
รูปร่างเช่นนี้ ใบหน้าเช่นนี้...
สตรีเห็นแล้วริษยา บุรุษเห็นแล้วแทบควบคุมตนเองไม่ได้
พวกบุรุษวิปริตเหล่านั้นต้องชอบแน่!
“ท่านนี้คือ?”
ซูเสี่ยวถงรีบแนะนำ “ท่านนี้คือพี่สาวของข้า ชื่อซูเสี่ยวหลิง อายุแก่กว่าข้าเพียงสองปี ได้ยินว่าข้าจะเข้าจวนจางมาเป็นสาวใช้ นางจึงอยากมาลองดูบ้าง เพียงแต่...นางเป็นใบ้ ตั้งแต่เล็กก็พูดไม่ได้”
คำพูดเหล่านี้ซูมู่สอนนางระหว่างทาง
“ไม่ทราบว่าคุณหนูจางจะรับพี่สาวข้าเข้าจวนมาเป็นสาวใช้ด้วยได้หรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น แววตาจางซินซินก็วาบขึ้น สายตาเริ่มกวาดมองซูมู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ซูมู่...ไม่สิ ซูเสี่ยวหลิงรีบก้มหน้าลง หลบอยู่หลังซูเสี่ยวถง ท่าทางดูขลาดกลัวอยู่บ้าง
ท่าทางเช่นนี้กลับยิ่งทำให้จางซินซินมองเขาอย่างโจ่งแจ้ง
ตัวสูงไปสักหน่อย รูปร่างก็แข็งแรงไปสักหน่อย ทว่าส่วนที่ควรมีล้วนงดงามพอเหมาะ โดยเฉพาะส่วนที่อวบอิ่มน่าหลงใหลนั้น...
สีผิวก็ไม่เลว ใบหน้างามชุ่มชื่นน่ามองจนชวนให้ยื่นมือไปขยำเล่นสักครา