ลู่เฉินมั่นใจแล้วว่าในกล่องใบนั้นมี “ทอง” ซ่อนอยู่ เขาจึงรอจนจิ่งซานเฉ่าทำงานที่ค้างอยู่เสร็จ แล้วค่อยกระแอมเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“คุณช่างจิ่งใช่ไหมครับ?”
จิ่งซานเฉ่าไม่แม้แต่จะหันกลับมา ตอบอย่างหงุดหงิดว่า
“มาสั่งทำของเหรอ? สัปดาห์นี้คิวเต็มหมดแล้ว สัปดาห์หน้าค่อยมาใหม่แล้วกัน”
เขานึกว่าเป็นลูกค้าที่ตั้งใจมาสั่งทำของเลียนแบบโดยเฉพาะ
แต่แล้วลูกศิษย์สองคนกลับร้องอุทานขึ้นมาพร้อมกัน
“ให้ตายเถอะ! สวยจัง!”
“อาจารย์! รีบดูเร็ว นางฟ้าลงมาจากสวรรค์แล้ว!”
เครื่องมือในมือของพวกเขาหยุดค้างกลางอากาศ ทั้งคู่จ้องเฉินเยว่ซวงอย่างเหม่อลอย
“ไอ้พวกบ้า! ไม่เคยเห็นผู้หญิงหรือไง? ทำงานไป!”
จิ่งซานเฉ่าปากก็ด่า แต่ก็หันกลับไปโดยไม่รู้ตัว จากนั้น...เขาก็นิ่งอึ้งไปเหมือนกัน
ถึงปีนี้เขาจะอายุห้าสิบกว่าแล้ว และฝังตัวอยู่กับเตาเผาเครื่องเคลือบมาครึ่งชีวิต จนแทบไม่สนใจเรื่องชายหญิงอีกต่อไป แต่ก็ยังอดชื่นชมในใจไม่ได้
“ทำไมสาวคนนี้ถึงสวยเหมือนนางฟ้าขนาดนี้นะ!”
โดยเฉพาะบุคลิก การแต่งกาย และท่าทางสุขุมของเธอ แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
ดูดีกว่าเลขาฯ ที่พวกเจ้าสัวซึ่งเคยมาซื้อของพามาด้วยไม่รู้กี่เท่า
“คุณช่างจิ่ง พวกเราได้คนแนะนำมา ไม่ได้มาสั่งทำ แค่อยากซื้อถ้วยเครื่องเคลือบของเลียนแบบฝีมือสูงสักล็อตครับ”
จิ่งซานเฉ่าได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน ในใจอดผิดหวังไม่ได้
นึกว่าคนใหญ่คนโตตรงหน้าจะมีธุรกิจใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่นี้เองหรือ?
แต่สีหน้ายังคงเป็นมิตร ด้วยคิดว่าไม่ควรทำให้ใครขุ่นเคือง จึงแนะนำไปว่า
“ของบนชั้นเพิ่งเผาเสร็จได้ไม่นาน เลือกได้ตามสบาย เรื่องราคาคุยกันได้”
ลู่เฉินเหลือบมองผ่าน ๆ ลูบของเลียนแบบสองใบอย่างไม่ใส่ใจ ชมส่ง ๆ ไปสองประโยค จากนั้นก็เดินไปข้างกล่องไม้แล้วถามอย่างสงสัยว่า