“ฉันไม่เชื่อ! นายจะพิสูจน์ยังไงว่านี่เป็นของแท้?” เฉินเยว่ซวงคิดว่าลู่เฉินกำลังฝืนทำเป็นเข้มแข็ง
เชอะ!
ศักดิ์ศรีของผู้ชายนี่ช่างน่าสมเพชจริง ๆ
สักวันฉันจะทำให้นายเผยธาตุแท้ออกมาให้หมด!
ลู่เฉินยิ้มพลางเก็บชามอย่างระมัดระวัง แล้วพูดว่า “ถ้าไม่เชื่อ ก็ตามฉันไปเจาเจียอ่าวสักเที่ยวสิ”
เฉินเยว่ซวงชะงักไป “ไปที่นั่นทำไม? นายคงไม่ได้คิดจะไปหาจิ่งซานเฉ่า ให้เขามาช่วยพิสูจน์ให้หรอกนะ! อย่าโง่ไปหน่อยเลย ถ้าชามใบนี้เป็นของแท้ นายคิดว่าเขาจะขายมันในราคาถูก ๆ เหรอ?”
ลู่เฉินพูดอย่างมั่นใจ
“ชามเตาติ้งยาวใบนี้สมบูรณ์ขนาดนี้ ลายสลักด้านล่างก็ยังมองเห็นได้ชัด ฉันสงสัยว่ามันไม่ได้หลุดออกมาแค่ใบเดียว มีความเป็นไปได้ว่าบริเวณใกล้เตาเผาที่ผลิตของเลียนแบบฝีมือสูงชุดนี้จะมีของแท้อยู่ด้วย”
เฉินเยว่ซวงอดส่ายหน้าไม่ได้
“ของแท้จากเตาติ้งยาวสมัยราชวงศ์ซ่งจะโผล่มาเป็นชุดได้ง่าย ๆ ที่ไหน? นายเพ้อฝันเกินไปแล้ว”
ลู่เฉินยักไหล่ “การได้ของดีถูกชะตา อาศัยสายตาเจ็ดส่วน ดวงอีกสามส่วน เจอก็ได้กำไร ไม่เจอก็ไม่ขาดทุน เอาเป็นว่านายจะไปหรือเปล่า? ถ้าไม่ไป ฉันเรียกรถเอง”
“ไปสิ! ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่านายมีฝีมือแค่ไหน” เฉินเยว่ซวงไม่มีทางพูดหรอกว่าที่ตัดสินใจตามไป ก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับลู่เฉินให้นานขึ้นอีกหน่อย