"หา? ถอดเสื้อ?" ลู่เฉินชะงัก
ซ่งชิงเสวี่ยพูดออกไปก็รู้ตัวว่าผิดเลยหน้าแดงรีบอธิบาย
"อย่าเข้าใจผิด! ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น! ฉันหมายถึง...เสื้อผ้าของพวกเราเปียกหมดแล้ว นายใส่แบบนี้มันไม่สบายตัว เดี๋ยวถอดออกมาให้ฉันซักให้"
ลู่เฉินก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง ก็จริงที่มันติดตัวจนใส่ไม่ได้ ทว่า...
เขากวาดตามองห้องที่แทบจะไม่มีอะไรเลย
คิดว่าแม้แต่เครื่องซักผ้าก็คงถูกโจวเฉิงขายไปหมดแล้ว
ลู่เฉินส่ายหัว
"ช่างเถอะพี่ซ่ง ผมกลับไปซักเองก็ได้ แล้วที่บ้านพี่คงไม่มีเสื้อให้ผมใส่ด้วย"
"ไม่ได้!" ซ่งชิงเสวี่ยรีบคว้าแขนลู่เฉินไว้
"นายช่วยชีวิตฉัน ยังช่วยไล่โจวเฉิงไปอีก ถ้าฉันปล่อยนายใส่เสื้อเปียกๆ กลับไป ฉันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า! นาย...นายถอดออกมาเถอะ ฉันซักมือให้ ซักมือสะอาดกว่า!"
"ส่วนเสื้อผ้าที่นายจะใส่ ที่บ้านฉันไม่มีจริงๆ แต่ downstairs ไม่ไกลมีห้างใหญ่ ฉันซื้อชุดใหม่ให้ ราคาไม่เท่าไหร่หรอก นายห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!"
มองดูท่าทางจริงใจของซ่งชิงเสวี่ย ลู่เฉินรู้สึกอบอุ่นใจ
"ได้ งั้นรบกวนพี่ซ่งด้วยนะ" เขาถอดเสื้อที่เปียกออก
ซ่งชิงเสวี่ยเพิ่งจะยื่นมือไปรับ วินาทีถัดมาสองตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นมา จ้องมองช่วงบนของลู่เฉินนิ่งงัน
ต้นไม้สร้างพุทธลักษณะรักษาบาดแผลของลู่เฉิน พร้อมกับหล่อหลอมกล้ามเนื้อของเขาขึ้นใหม่ด้วย
ทำให้กล้ามเนื้อของลู่เฉินงดงามสุดขีด!
ไหล่กว้างเอวบาง กล้ามเนื้อหน้าอกชัดเจน ซิกแพคหกแพคสูสีกับนายแบบฟิตเนสระดับท็อป
ซ่งชิงเสวี่ยมองแล้วก็คอแห้ง อยากจะยื่นมือไปลองสัมผัสโดยไม่รู้ตัว...
ในใจเกิดความร้อนผ่าวๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอกำเสื้อกล้ามในมือแน่น หายใจเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย
ลู่เฉินถามด้วยความแปลกใจ
"เป็นอะไรไปพี่ซ่ง?"
"โอ้...เปล่า ไม่มีอะไร ฉันแค่กะไซส์คร่าวๆ ของนาย อ่า... เอางี้นะ นายไปอาบน้ำก่อน ถอดกางเกงวางไว้ข้างนอกก็ได้ ฉันจะลงไปซื้อเสื้อผ้าให้" ซ่งชิงเสวี่ยรีบหันสายตาหนีเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน
ลู่เฉินเลิกคิ้ว: "แบบนี้เกรงใจจังเลย รบกวนพี่ซ่งด้วย ผมให้เงิน..."
"นายช่วยชีวิตฉันไว้!" น้ำเสียงของซ่งชิงเสวี่ยไม่เปิดทางปฏิเสธ "ซื้อเสื้อผ้าให้นายจะเรียกว่ารบกวนอะไร! บอกไซส์มาเร็ว!"
ลู่เฉินได้ยินก็ไม่อาจปฏิเสธอีก ต้องบอกไซส์ไป แล้วเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนจะชะงักทันที
ห้องอาบน้ำในห้องน้ำไม่ใหญ่ แต่เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน ของใช้จัดวางเป็นระเบียบ
รวมถึงชุดชั้นในและกางเกงในที่แขวนอยู่บนชั้นวาง ทั้งแบบลูกไม้ แบบผ้าฝ้าย สีดำ สีขาว หลายแบบหลายสไตล์
หัวใจลู่เฉินเต้นเร็วขึ้น ในสมองนึกถึงร่างกายที่โปร่งใสของซ่งชิงเสวี่ยริมแม่น้ำตอนนั้นโดยไม่ห้าม...
"อ๊า!" ซ่งชิงเสวี่ยร้องด้วยความตกใจ รีบคว้าชุดชั้นในวิ่งออกไปอย่างลนลาน
"ขอ...ขอโทษนะ! ฉันลืมเก็บ! นายรีบอาบน้ำเถอะ อย่าเป็นหวัดล่ะ"
ปัง
ประตูถูกปิด ลู่เฉินสะดุ้งเฮือก
เขาสูดดมกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังตกค้างในอากาศ ไอเบาๆ แล้วเปิดก๊อกน้ำ
น้ำอุ่นไหลลงมาจากด้านบน ลู่เฉินหลับตาลงชื่นชม แต่ความคิดกลับหมุนเร็วมาก
"ตอนนี้มีต้นไม้สร้างพุทธลักษณะแล้ว ต่อไปไม่ต้องเป็นวัวเป็นควายอีกต่อไป ขอแค่หาของเก่าของแท้เจอ ดูดซับพลังงานสมบัติบนนั้น ต่อไปก็ก้าวหน้าทุกย่างก้าว!"
"ฉินไห่ตง ฉีเยวี่ย" ลู่เฉินกำหมัดแน่น
"พวกแกก็แค่มีเงินถึงกล้าโอหังใส่หน้าฉันสินะ? ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะทำให้พวกแกคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉัน!"
แผนการในอนาคตค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในสมองของลู่เฉิน
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เสียงของซ่งชิงเสวี่ยดังมาจากนอกประตู
"ลู่เฉิน ซื้อเสื้อผ้าให้แล้ว วางไว้ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นนะ"
"ได้!" ลู่เฉินปิดก๊อกน้ำตอบกลับ
เขามองซ้ายมองขวา เห็นแต่ผ้าเช็ดตัวสีชมพูผืนเดียวก็ลังเลเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่านี่คือของซ่งชิงเสวี่ย
"ช่างเถอะ ใช้ไปก่อน ยังไงก็ออกไปเปลือยไม่ได้" ลู่เฉินหยิบผ้าเช็ดตัวเช็ดตัว แล้วพันรอบเอว เดินเปิดประตูออกมา
บนโซฟาในห้องนั่งเล่นมีเสื้อผ้าชุดใหม่พับวางเป็นระเบียบ
เสื้อยืดสีขาวตัวหนึ่งและกางเกงขายาวสีดำ เนื้อผ้าสัมผัสนุ่มๆ ใส่แล้วก็เข้ารูปดี ลู่เฉินเพิ่งใส่เสร็จก็เรียก
"พี่ซ่ง? ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว"
ทันใดนั้น!
เสียงดังตุบดังมาจากทางระเบียง
ลู่เฉินหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นซ่งชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยท่าทางตกใจ
ใบหน้าสวยแดงจนแทบจะหยดน้ำได้
"พี่ซ่ง? พี่..." ชั่วขณะนั้น ลู่เฉินงงไปเลย
ตอนออกมาเขาไม่เห็นคนในห้องนั่งเล่นสักคน!
ไม่สิ!
ที่ระเบียงมีม่านบังอยู่ครึ่งหนึ่ง พี่ซ่งเพิ่งอยู่ตรงนั้นนี่เอง?
เธอซ่อนตัวทำไม?
หรือว่าจะแอบมองฉัน?
กำลังที่ลู่เฉินคิดฟุ้งซ่าน ซ่งชิงเสวี่ยก็พยายามกลั้นความรู้สึกแปลกๆ ในใจ ตั้งสติให้สงบแล้วพูด
"ฉันเพิ่งซักผ้าให้ นายดูสิ" ซ่งชิงเสวี่ยดึงม่านที่บังระเบียงออก ก็เห็นกะละมังซักผ้าใบหนึ่งอยู่ที่พื้นจริงๆ
"ฉันนึกว่านายจะเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำเสียอีก..." ซ่งชิงเสวี่ยอธิบาย
"แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น จริงๆ นะ!"
ยิ่งอธิบายยิ่งแย่!
อะไรที่ไม่ได้เห็น!
เห็นชัดเจนจะตาย!
ที่ทำให้ซ่งชิงเสวี่ยแทบไม่เชื่อตัวเองมากกว่าก็คือ...
"ทำไมตอนนั้นฉันไม่เรียกเขาไว้? ยังเผลอกุมปากไม่อยากส่งเสียง แอบดูเขาจนจบเรื่องแบบนั้น! ซ่งชิงเสวี่ยเอ๋ย ซ่งชิงเสวี่ย แกมันไร้ยางอายจริงๆ!"
วินาทีนี้ ซ่งชิงเสวี่ยอยากหาที่โผล่หนีให้มิด แต่ในสมองกลับนึกถึงร่างกายที่งดงามสุดขีดของลู่เฉินขึ้นมาอีก
ขนาดว่า...
ยังดูไม่พอ?
ส่วนลู่เฉิน บอกได้เลยว่าตัวเองถูกมองจนมิดแน่นอน
คำอธิบายของซ่งชิงเสวี่ยไม่พูดยังดีกว่า
"นี่ถือว่าเสมอกันแล้วใช่ไหม?" ลู่เฉินไม่ได้รู้สึกเป็นภาระอะไร ยังไงก็ไม่ขาดทุน
"พี่ซ่ง เราแลกเบอร์ติดต่อกันไว้เถอะ เดี๋ยวเสื้อผ้าแห้งแล้วผมค่อยมารับ" ลู่เฉินทำเป็นเหมือนไม่เกิดขึ้นอะไร น้ำเสียงปกติ
"ดี" ซ่งชิงเสวี่ยหยิบโทรศัพท์เดินเข้ามา ทั้งคู่แลกช่องทางติดต่อกัน
แต่ตอนที่ลู่เฉินกำลังจะจากไป กลับถูกเรียกไว้
"เดี๋ยวก่อน นายตามฉันมา" ซ่งชิงเสวี่ยเดินไปทางห้องนอน
ลู่เฉินตามไปด้วยความอยากรู้ คิดในใจ
"พี่ซ่งคงไม่..."
แต่ไม่นาน ลู่เฉินก็รู้ว่าตัวเองคิดไกลไป
เห็นเพียงซ่งชิงเสวี่ยคลำหาอะไรสักอย่างที่พื้นสักพัก แล้วหยิบมีดออกมาค่อยๆ แงะแผ่นพื้นแผ่นหนึ่งออก จากนั้นก็หยิบสิ่งของที่ห่อด้วยผ้าแดงออกมาจากข้างใน
"พี่ซ่ง นี่คือ?" ลู่เฉินตกใจในใจ
ไม่คิดว่าใต้แผ่นพื้นจะมีช่องลับ!
ซ่งชิงเสวี่ยสีหน้าจริงจัง ค่อยๆ แกะผ้าแดงพลางพูด
"ลู่เฉิน วันนี้นายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันไม่ตอบแทนไม่ได้"
ผ้าแดงเปิดออก เผยให้เห็นบ่อหมึกขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวโทนสีเทาอมเขียวเข้ม ทรงเก่าแก่ ดูยังไงก็เป็นของเก่า
ลู่เฉินกำลังจะปฏิเสธ คิ้วกลางก็เกิดสัญญาณเตือนจากลายมงคลขึ้นมาทันที!
ต่อมา ในสมองจิต ผลไม้สามผลที่ว่างเปล่าบนต้นไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง ข้อมูลมากมายปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า!
"บ่อหมึกตกทอดของหมีฟู่ (ฝู) จาก "เป่าจินไจ้" สืบทอดมาเก้าร้อยกว่าปี พลังสมบัติอุดมสมบูรณ์ จะดูดซับเพื่อรวมผลไม้ทักษะหรือไม่?"
ลู่เฉินรูม่านตาหดเกร็ง
เขาฝันไม่ถึงว่า จะได้เจอของล้ำค่าที่มีพลังสมบัติเร็วขนาดนี้!
แม้เขาไม่มีความรู้เรื่องของเก่า แม้เขาเป็นแค่ลูกจ้างระดับล่าง แต่ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเฟื่องฟูแบบนี้ เขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของหมีฟู่!
หมีฟู่!
สุดยอดจิตรกรและนักอักษรศาสตร์แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ!
ทุกชิ้นที่ตกทอดมาล้วนเป็นของหายากระดับชาติ ยิ่งเป็นบ่อหมึกที่เขาเคยใช้ มูลค่าในตลาดของเก่ายากจะประเมิน!
ใครมีของแท้สักชิ้น ก็รวยได้เป็นมหาเศรษฐี!
"เว้ย! ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม! ถ้าดูดพลังสมบัติจากบ่อแท่นฝนหมึกหมีฟู่ได้ จะได้ทักษะอะไรที่เหนือมนุษย์?" ในใจลู่เฉินเกิดคลื่นยักษ์ซัดสาด
ส่วนซ่งชิงเสวี่ยก้มลงลูบๆ บ่อหมึก ดวงตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและอาลัย
"นี่คือของที่พ่อฉันทิ้งไว้ให้ เขาตอนมีชีวิตชอบสะสมเครื่องเขียนสี่อย่างที่สุด บ่อหมึกนี่คือชิ้นที่เขารักมากที่สุด"
หยุดไปครู่หนึ่ง ซ่งชิงเสวี่ยถอนหายใจ
"พ่อฉันเชื่อมาตลอดว่านี่คือของแท้ของหมีฟู่ จริงๆ ฉันไม่ค่อยเชื่อ เพราะของหมีฟู่มีน้อยมาก ทุกชิ้นถือเป็นสมบัติชาติ หายากและแพงเกินกว่าจะซื้อขายกันทั่วไป มันจะหลุดมาอยู่ชาวบ้านได้ยังไง"
ซ่งชิงเสวี่ยมองลู่เฉิน สายตาอ่อนโยน
"แต่ไม่ว่าจะจริงหรือปลอม มันคือของมีค่าที่สุดของฉันแล้ว วันนี้นายช่วยฉันไว้มากมาย ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะเอาอะไรตอบแทนนาย งั้นบ่อหมึกอันนี้ ยกให้นาย"
ลู่เฉินสะดุ้งเฮือกกลับมา สีหน้าตกใจสุดขีด
"อะไรนะ? พี่จะยกให้ผม?"