เจียงว่านไค่ได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าไม่พอใจ
“อย่ามาทำเป็นเล่นกลต่อหน้าฉัน! ถ่วงเวลาอยู่ใช่ไหม? มีลูกไม้อะไรก็รีบงัดออกมา ฉันบอกนายไว้เลย ต่อให้นายพูดจนฟ้าถล่มลงมา ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าของในถิงเสวียไจเป็นของปลอมทั้งหมดไม่ได้!”
ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น
“ฉันไม่มีเวลามาถ่วงเวลากับนายหรอก แค่ก่อนเริ่มมีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดให้ชัดเจนก่อน เจียงว่านไค่ นายพาคนมาจับผิด ถ้าของในถิงเสวียไจเป็นของแท้ทั้งหมด เรื่องที่พวกนายใส่ร้ายป้ายสีและทุบป้ายร้านฉัน จะคิดบัญชีกันยังไง?”
“นายอยากให้เป็นยังไง?”
“ถ้าจับผิดไม่สำเร็จ ฉันจะให้พวกนายคุกเข่าขอโทษ” ลู่เฉินชี้นิ้วไปยังหานเสียวกับพวกเขาทีละคน
ซี้ด!
คนทั้งงานสูดหายใจเฮือกใหญ่
ทุกคนมองลู่เฉินราวกับมองคนบ้า
ให้คุกเข่าขอโทษต่อหน้าคนมากมายบนถนนของเก่าเนี่ยนะ!
คนอื่นยังพอว่า แต่เขากล้าลากคุณหนูหานเข้ามาเกี่ยวด้วยได้ยังไง?
ไอ้หนุ่มนี่กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง ถึงได้กร่างขนาดนี้!
“รนหาที่ตาย!” แผลเป็นบนใบหน้าอากุนขยับราวกับตะขาบ เขาทำท่าจะลงมือ
หานเสียวกดมือห้ามไว้ แล้วถามเจียงว่านไค่เสียงเบา
“นายมั่นใจแค่ไหน?”
เจียงว่านไค่กัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าโอกาสก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตาอยู่ใกล้แค่เอื้อม จำเป็นต้องลุยต่อ จึงตอบเสียงต่ำ
“คุณหนูหานวางใจได้! ก่อนหน้านี้โจวเฉิงขนของในถิงเสวียไจไปเกือบหมดแล้ว ซ่งชิงเสวี่ยเป็นผู้หญิงคนเดียว จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของดี? ฉันรู้ฐานะของเธอดี ที่นี่ต้องมีของเลียนแบบฝีมือสูงเอาไว้ประดับร้านแน่นอน ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกัน!”