บรรยากาศในงานเงียบสนิทไปเต็ม ๆ ห้าวินาที
แล้วก็...
“เฮ้ย ๆ ๆ! นี่มันชามพอร์ซเลนขาวเตาติ้งยาวไม่ใช่เหรอ? ตาฉันไม่ได้ฝาดใช่ไหมเนี่ย! ที่นี่มีตั้งเก้าใบเลยเหรอ?”
“ดูสภาพแต่ละใบสิ สมบูรณ์แบบทุกใบ ไม่มีรอยกระแทก ไม่มีรอยร้าว ผิวเคลือบก็สมบูรณ์ นี่เพิ่งขุดขึ้นมาจากใต้ดิน หรือยืมมาจากพิพิธภัณฑ์กันแน่?”
“ฉันคลุกคลีอยู่บนถนนของเก่ามายี่สิบปี เพิ่งเคยเห็นชามเตาติ้งยาวเป็นชุดกับตาตัวเองครั้งแรก! ของแท้แน่นอน ของแท้ชัด ๆ!”
คนที่อยู่ในงานลุกฮือขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย
สำหรับนักสะสมแล้ว ไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของชามเตาติ้งยาวทั้งเก้าใบได้
ทุกคนกรูกันไปข้างหน้า แทบอยากเอาตาแนบกระจกตู้จัดแสดง
แต่เพราะมีบุคคลสำคัญอย่างเฉินปั๋วหยวน เฉินเยว่ซวง และหานเสียวอยู่ด้วย พอเดินไปได้สองก้าว ทุกคนก็จำต้องหยุดกันไว้ก่อน
ยังไงคนใหญ่คนโตก็ต้องได้ชมของก่อนอยู่แล้ว!
เจียงว่านไค่แทบหัวระเบิด เขาจ้องตู้จัดแสดงตาค้าง กว่าจะได้สติก็ผ่านไปครู่ใหญ่ แล้วตะโกนขึ้นมา
“เป็นไปไม่ได้! นี่ต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ! ถ้ามีสักหนึ่งหรือสองใบฉันยังพอเชื่อได้ แต่นายเอาออกมาทีเดียวตั้งเก้าใบเนี่ยนะ? คิดว่าทุกคนโง่กันหมดหรือไง? อาจารย์เหวย! รีบจับผิดสิ! เร็วเข้า!”
เหวยเต้าหมิงเหมือนคนเสียขวัญ เขาเดินโซเซไปที่ตู้จัดแสดง สวมถุงมือด้วยความตื่นเต้น หยิบแว่นขยายที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วค่อย ๆ หยิบชามใบหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังมองคนที่ตนรักที่สุด
บรรยากาศในงานเงียบลงอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องแผ่นหลังของเหวยเต้าหมิงไม่วางตา ทว่าเวลานี้เขาไม่สนใจสิ่งใดเลย หัวใจจดจ่ออยู่กับโลกแห่งการตรวจสอบของล้ำค่าไปหมดแล้ว