เจ้าของแผงตาเฒ่าหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้า
ถ้านี่เป็นเศษหนังสือพู่กันของฮวงถิงเจียนจริงๆ แสดงว่าเขาขายของที่ราคาหลายหมื่นหรือหลักล้านให้ลู่เฉินไปในราคาสามร้อยบาท!
"ฟ้าดิน! ต้องเล่นกันขนาดนี้เลยเหรอ! ถ้านี่เป็นของจริง ฉันตายไปก็ไม่ยอม!"
ในขณะที่เจ้าของแผงกำลังกระวนกระวาย เฉินปั๋วหยวนก็พูดเปลี่ยนประเด็น
"แต่มีปัญหาสำคัญอยู่ข้อหนึ่ง หนังสือพู่กันนี้ไม่มีลายเซ็น ไม่มีตราประทับ ไม่มีหลักฐานการตรวจสอบที่ครบถ้วน แถมสภาพก็แย่มาก ในของหายากของฮวงถิงเจียนไม่เคยมีชิ้นที่ชำรุดขนาดนี้มาก่อน ถ้าเป็นของเลียนแบบคุณภาพสูงล่ะก็..."
ท่านเฉินไม่พูดให้ตายตัว แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้ว
ฉินไห่ตงฟังแล้ว หัวใจที่แทบจะกระโดดออกมาก็กลับเข้าที่เดิม แล้วกลับมาทำตัวหยิ่งยโสอีกครั้ง
"ลู่เฉิน! ได้ยินไหม! ถึงท่านเฉินยังบอกว่าไม่แน่ใจ! งั้นมันก็ของปลอม!"
ฉีเยวี่ยก็ส่งเสียงแทรกขึ้นมาด้วย
"ลู่เฉิน คราวนี้แกมีอะไรจะพูดอีก? รีบคุกเข่ากราบหัวซะ!"
ฝูงชนที่มุงดูก็พากันโห่ร้องขึ้นมา
เข้ากับนิสัยคนที่ตัวเองรวยไม่ได้ ก็อดทนเห็นคนอื่นรวยไม่ได้
เจ้าของแผงตาเฒ่าถอนหายใจยาว เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วตะโกนขึ้น
"ใช่ๆ! นี่มันของปลอม! ของบนแผงฉันก็เป็นของเหลือๆ ที่รับซื้อมา ต้นทุนรวมกันแค่หลักสิบ! ไม่มีทางมีของแท้ของฮวงถิงเจียน! ว่าไงหนุ่มน้อย แกก็ยอมจำนนซะเถอะ!"
ได้ยินเสียงเยาะเย้ยอื้ออึง ลู่เฉินกลับยิ้มขึ้นมา
"ใครบอกว่าไม่มีตราประทับ?"
ทุกคนตะลึงอีกครั้ง มีคนหัวเราะเย็นชา
"มีตราประทับหรือเปล่าเรามองไม่เห็นหรือไง? ยังไง แกจะเสกให้มันโผล่มาตามใจแกเหรอ?"