ฉินไห่ตงกับฉีเยวี่ยสบตากัน กัดฟันหันกลับมา พลางยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้
"ลู่เฉิน เมื่อกี้แค่ล้อเล่นน่ะ อย่าถือสาเลยนะ..." น้ำเสียงของฉีเยวี่ยเหมือนกลับมาอ่อนโยนดังเดิม
"ฉันกับพวกนายไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ใครจะไปเล่นด้วย!" ลู่เฉินหัวเราะเย็นชา
ฉีเยวี่ยแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว รีบดึงฉินไห่ตงแล้วพูดว่า "พี่ตง เราไปกันเถอะ! อย่าไปสนใจมัน!"
"ไป?" ลู่เฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาเย็นชา
"ถามฉันก่อนหรือยัง!"
พูดจบ หลายคนที่อยากดูเรื่องสนุกก็พากันแซว
"ใช่! ผู้ชายเป็นผู้ชาย แพ้ก็ต้องยอมรับ จะมาเบี้ยวเอาตอนหลังได้ยังไง!"
"รีบคุกเข่าเรียกปู่เลยสิ! พวกเรารอดูอยู่!"
ฉินไห่ตงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดเสียงต่ำลงพูด
"ลู่เฉิน อย่าทำเกินกว่าเหตุหน่อย! ฉันเป็นผู้จัดการทั่วไปฝ่ายโครงการของหัวติ้งกรุ๊ปนะ นายจะให้ฉันคุกเข่าต่อหน้าคนขนาดนี้ แบบนี้หัวติ้งกรุ๊ปของฉันไม่ต้องเอาหน้าอีกเหรอ? นายคิดให้ดี ๆ นะ!"
"ฉันคิดดีแล้ว คุกเข่าเรียกปู่!"
ฉินไห่ตงหน้ากลายเป็นสีเขียว คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่ที่ไร้ความสามารถจะกล้าขัดใจเขา!
มันหาที่ตายชัด ๆ!
แต่มีสายตามองอยู่ตั้งขนาดนี้ จะใช้กำลังก็ไม่ได้เด็ดขาด
ระหว่างที่ครุ่นคิด ฉินไห่ตงก็มองไปที่เฉินปั๋วหยวน แล้วก้มหน้าก้มตาพูด
"คุณลุงเฉิน! ท่านเป็นปู่ของคุณเฉิน คุณเฉินนับถือท่านที่สุด! ผมทำงานที่หัวติ้งมาห้าปี ถึงไม่มีคุณความดีก็มีแต่ความเหนื่อย! ท่านช่วยพูดสักหน่อยได้ไหม เรื่องนี้มันเกี่ยวกับหน้าตาของหัวติ้งจริง ๆ"