“แต่เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับฉันมากนัก...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ไม่คิดต่อให้มากความ
วิกฤตของมนุษยชาติในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ฝูงผีใหญ่ขั้นเจ็ดอักขระเท่านั้น ยังมีระดับแปดอักขระ หรือกระทั่งระดับเก้าอักขระที่เรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดแห่งพลังลี้ลับอีกด้วย...
“สิ่งสำคัญคือการเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง”
เขาเก็บม้วนภาพในมือ แล้วเริ่มครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้รับจากการลงมือครั้งนี้
หลังผ่านศึกใหญ่มาหลายครั้ง ศพหญิงแห่งแม่น้ำผิงอันในร่างของเขาก็ไม่ต่อต้านอีกต่อไป นับว่าถูกเขาควบคุมได้แล้ว นี่ช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้เขาไม่น้อย
“ตอนนี้ฉันมีคริสตัลผีอยู่สามล้านก้อน แต่ยังไม่มีประโยชน์ในตอนนี้...”
ไป๋เยวียนลูบคาง พึมพำกับตัวเองว่า
“ผีหยินมาถึงคอขวดแล้ว ต่อให้กินคริสตัลผีเข้าไปอีกเท่าไรก็ทะลวงขั้นห้าอักขระไม่ได้ ทำได้แค่กินเม็ดยาที่ช่วยเพิ่มศักยภาพ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อย่างน้อยคงต้องกลืนกินผีระดับหกอักขระจึงจะผลิตเม็ดยาได้...”
“พลังของผีเงาก็มาถึงคอขวดระดับสามอักขระแล้วเหมือนกัน กลืนกินคริสตัลผีไปก็ไม่มีประโยชน์ เว้นแต่จะเพิ่มศักยภาพ...”
“เหลือก็แต่แม่น้ำผิงอัน...”
สีหน้าของไป๋เยวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นร่างศพหญิงชุดแดงก็ปรากฏขึ้นบนตัวเขา ไอแค้นมหาศาลค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา...
สีหน้าของไป๋เยวียนกลับยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้รับผลกระทบจากศพหญิงแม้แต่น้อย เขาพึมพำว่า
“แม่น้ำผิงอันเป็นตัวตนระดับสามอักขระขั้นสูงสุด ถ้าอาศัยกำลังของตัวเองทะลวงสู่ระดับสี่อักขระ โอกาสสำเร็จคงมีสักหกถึงเจ็ดส่วน แต่เกรงว่าจะต้องใช้คริสตัลผีราวหนึ่งล้านก้อน หากล้มเหลว...”