“???”
มุมปากหวางเฉียนคุนกระตุก
เมื่อเห็นหวางป๋อที่ลมหายใจปั่นป่วน เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้อ่อนแรงขนาดนี้…
“ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมจะไปตามไอ้เด็กเหลือขอนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้!”
หวางเฉียนคุนสะดุ้ง รีบปลอบชายชราตรงหน้า
เขากลัวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะขาดใจขึ้นมา แล้วเกิดเรื่องไม่คาดคิด…
“รีบไป! ไปจับไอ้เด็กนั่นกลับมา!”
แววตาชายชราเต็มไปด้วยโทสะ เขาคำรามว่า “วันนี้ถ้าฉันไม่อัดมันจนขี้แตก ก็ถือว่ามันขี้สะอาดแล้ว!”
“……”
หวางเฉียนคุนพยักหน้า
แต่ขณะที่กำลังจะจากไป เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปพูดว่า
“แต่ว่าหวางป๋อ ท่านสามารถหลุดจากค่ายกลผนึกผีได้เร็วขนาดนี้ ฝีมือช่างแข็งแกร่งจนผู้น้อยนับถือจริง ๆ…”
ชายชราถลึงตามองเขาทันที หวางเฉียนคุนตกใจจนไม่กล้ารั้งอยู่อีก รีบวิ่งตามออกไป…
ขณะเดียวกัน
หวางชิงเรียกเหรียญทองผีออกมา ถึงกับเข้าสู่สภาพแปลงกายเป็นผีดุร้าย แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบิน…
“ขอแค่กลับไปถึงเมืองจงหยวนได้ คุณปู่หวางก็ทำอะไรฉันไม่ได้แล้ว…”
หัวใจหวางชิงเต้นระรัว รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาพึมพำว่า
“ฉันเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวางแท้ ๆ ฝ่าขึ้นสู่ขั้นสามอักขระแล้ว แต่กลับไม่ให้รางวัลสักอย่าง ยังอ้างหน้าด้าน ๆ ว่าเป็นการฝึกฝนอีก…”
“พวกคุณไม่ให้ ฉันก็เอาเอง!”
พอนึกถึงข้าวของที่เขาชิงมาจากคลัง หัวใจก็พลันร้อนรุ่มขึ้นมา…