“หรือว่าพวกเขากำลังฉลองอะไรกันอยู่?”
หวางหมิงเจี๋ยชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายประกายครุ่นคิด
“หรือพวกเขาก็กำลังฉลองปีใหม่เหมือนกัน?”
หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างคาดเดา
หมู่บ้านบนภูเขาตรงหน้าแม้จะดูเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก แต่เทศกาลดั้งเดิมอย่างปีใหม่นี้ พวกเขาอาจให้ความสำคัญยิ่งกว่าคนในเมืองเสียอีก
“ก็มีความเป็นไปได้”
หวางหมิงเจี๋ยส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ไม่เกี่ยวกับพวกเรา อ้อมผ่านไปจากทางข้าง ๆ ก็พอ”
ทั้งห้าคนพยักหน้า
จุดประสงค์ของพวกเขาคือขึ้นเขา ไม่ใช่มาร่วมงานฉลองอะไรในหมู่บ้านบนภูเขา...
ไม่นาน ทุกคนก็ทยอยก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ไม่ได้ใช้ถนนสายหลัก หากคิดจะอ้อมผ่านไปทางด้านข้าง
ทว่าเมื่อเข้าใกล้ขึ้น
คนจากสำนักไป๋เฉินซานได้ยินเสียงขับร้องงิ้วดังชัดเจน จึงเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า
“ไม่งั้นเราไปดูกันหน่อยไหม ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว”
“ฉันก็ว่าไปดูหน่อยก็ดี พวกเรามาที่นี่เพื่อสัมผัสวิถีชีวิตท้องถิ่น เผื่อจะช่วยเรื่องมลทินทางจิตของพวกเราก็ได้”
“พี่หวางคิดว่าไง?”
ทุกคนเริ่มคล้อยตาม ต่างมองไปยังหวางหมิงเจี๋ยซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่ม
“อืม...”
หวางหมิงเจี๋ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า
“งั้นก็ไปดูกัน”
เขามองไปยังใจกลางหมู่บ้าน เห็นเงาร่างของชาวบ้านอยู่ราง ๆ แล้ว
เขาไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายลี้ลับจากตัวพวกนั้นแม้แต่น้อย แสดงว่าพวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหกคนต่างอยู่ในขั้นสองอักขระ แถมยังมีอุปกรณ์ภูตผีสำหรับเอาชีวิตรอดติดตัวอยู่ไม่น้อย ต่อให้เจอผีดุร้ายขั้นสามอักขระก็ยังหนีเอาตัวรอดได้...