“ก็จริง”
หวางโม่พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็ไม่ติดใจเรื่องนี้อีก
เดิมทีเขาก็ไม่ใช่คนภูตวิญญาณธรรมดา ความสามารถในการยอมรับเหตุการณ์ประหลาดสารพัดย่อมเหนือกว่าคนอื่นมากอยู่แล้ว
“น่าเสียดายก็ตรงที่พลังลี้ลับซึ่งหลงเหลืออยู่ในร่างเขา ดูท่าจะเสียเปล่า...”
สายตาของหวางโม่เฉียบคม
เขามองออกทันทีว่าในร่างไป๋เยวียนยังมีพลังลี้ลับอยู่อีกมหาศาล ทว่าตอนนี้พลังลี้ลับสายนั้นไปถึงจุดสูงสุดของขั้นสามอักขระแล้ว ไม่อาจดูดซับต่อได้
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พลังลี้ลับในร่างอีกฝ่ายก็มีแต่จะสูญเปล่า
“เหล่าจาง นายให้คริสตัลผีเขาไปเท่าไร?”
“ไม่มาก แค่สองหมื่น”
“สองหมื่น?”
หวางโม่ชะงัก สีหน้าราวกับกำลังถามว่านายล้อฉันเล่นหรือ
“คริสตัลผีระดับกลางสองหมื่น...”
“มิน่าเล่า!”
หวางโม่เบ้ปาก ก่อนกล่าวต่อว่า
“แต่นายดีกับเขาเกินไปแล้ว ถึงกับยอมทุ่มทุนขนาดนี้?”
เขาไม่รู้ฝีมือของจางชิงเต้าชัดเจนนัก แต่รู้จักนิสัยอีกฝ่ายเป็นอย่างดี คนผู้นี้เป็นพวกเห็นแก่เงินอย่างแท้จริง มีแต่รับเข้าไม่เคยจ่ายออก...
“...”
จางชิงเต้าส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร
ไป๋เยวียนมอบขุมซ่อนผีให้เขา คริสตัลผีแค่สองแสนจะนับเป็นอะไรได้...
“แต่นายไม่ควรให้เขาทีเดียวหมดนะ”
หวางโม่เอ่ยด้วยสีหน้าจนใจว่า
“ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเขากลืนลงท้องไปหมดได้อย่างไร แต่ตอนนี้พลังลี้ลับในร่างเขาคงเสียเปล่าแน่”