“พ่อ สุดยอดไปเลย!”
หวางชิงชูนิ้วโป้ง มองบิดาด้วยแววตาเลื่อมใสสุดหัวใจ ราวกับสายน้ำเชี่ยวกรากที่ไหลหลั่งไม่ขาดสาย...
แม้เขาจะรู้ว่าบิดาแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่เคยเข้าใจชัดเจนว่าท่านแข็งแกร่งถึงเพียงไหน ทว่าตอนนี้เขาได้ประจักษ์แล้ว...
“เอาละ เรื่องของฉัน อย่าเอาไปพูดเพ่นพ่าน!”
หวางโม่เหลือบมองบุตรชายแล้วกล่าวว่า
“อย่าทำตัวเหมือนเมื่อก่อน เที่ยวคุยโวไปทั่ว!”
“อา...”
แววตาของหวางชิงหม่นลงเล็กน้อย
ถึงกับเตรียมทำป้ายผืนใหญ่เอาไปแขวนหน้าสำนักศึกษา ให้ทุกคนรู้ว่าพ่อของเขาสุดยอดแค่ไหนอยู่แล้ว...
“ถ้าไม่ให้ผมเอาไปอวด แล้วจะให้ผมเป็นลูกท่านไปทำไม...”
“???”
หวางโม่หันมามองแล้วถามว่า “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?”
“ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร...”
หวางชิงหัวเราะแห้ง ๆ
หวางโม่ปรายตามองเขาแล้วกล่าวว่า
“เจ้าเด็กนี่ก็ควรขยันให้มากกว่านี้ บำเพ็ญมาตั้งนานเพิ่งได้แค่สามอักขระ พูดออกมาได้อย่างไร!”
“...”
หวางชิงนิ่งเงียบไปทันที
เขาอยากบอกว่าตัวเองพยายามเต็มที่แล้วนะ...
“พี่ชาย จริง ๆ แล้วเสี่ยวหวางชิงพัฒนาขึ้นมากแล้วนะ...”
“แกไม่ต้องพูด!”
หวางโม่ปรายตามองเขาแล้วกล่าวว่า
“เป็นอารองแท้ ๆ ตอนนี้ยังไม่ทะลวงถึงสี่อักขระ แล้วยังกล้ามาช่วยพูดแทนเขาอีกหรือ?”
“...”
หวางเฉียนคุนเงียบกริบไปทันที
เขาก็เป็นแค่คนภูตวิญญาณธรรมดา ๆ จะไปเทียบกับคนประหลาดอย่างท่านได้อย่างไร...
“แต่ดูจากความก้าวหน้าของแก อีกไม่นานก็น่าจะถึงแล้วกระมัง?”