เมื่อมองศพไร้หัวของเจี่ยหยวน ไป๋เยวียนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองในใจว่า:
“พวก ช่วยดูทีว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?”
เพื่อความแน่ใจ เขาจึงให้หน้ากากผีในร่างลงมืออีกครั้ง
หน้ากากผีตอบว่า “ตายแล้ว”
คราวนี้ไป๋เยวียนถึงกับถอนหายใจโล่งอกอย่างแท้จริง แล้วพึมพำว่า:
“ในที่สุดก็ตายเสียที……”
เขามองศพของเจี่ยหยวน แววตาฉายรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ขณะเดียวกันภาพตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรกก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
เพียงเพราะเขาฆ่าอาชญากรลี้ลับคนหนึ่ง อีกฝ่ายกลับยืนกรานให้เขาชี้แจงให้ได้……
“เสี่ยวเจี่ย คำชี้แจงที่นายต้องการ พี่จัดให้แล้ว……”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ
วินาทีถัดมา มือทั้งสองข้างของเขาพร่าไหวราวกับเงา เริ่มลูบค้นไปทั่วศพของเจี่ยหยวน
เพียงพริบตา เขาก็ชักมือกลับ ส่วนศพของเจี่ยหยวนกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
“ให้ตายเถอะ จนขนาดนี้เลยเหรอ?!”
เขาเบิกตากว้าง อดสบถด่าเบา ๆ ไม่ได้
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายคงมีวาสนาพิเศษบางอย่าง ทรัพยากรลี้ลับติดตัวน่าจะมีไม่น้อย แต่ที่ไหนได้ กลับไม่มีแม้แต่คริสตัลผีสักก้อน?
ในตอนนั้นเอง
เสียงของหน้ากากผีพลันดังขึ้นว่า:
“อยู่ในร่างเขา……”
ไป๋เยวียนได้ยินดังนั้นก็ยื่นมือออกไปทันที
ฝ่ามือของเขาคมกริบราวกับคมดาบ แทงทะลุร่างของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเริ่มควานหาอยู่ภายใน
ผ่านไปครู่ใหญ่
ไป๋เยวียนชักมือที่เปื้อนเลือดชุ่มกลับมา แววตากลับเผยความตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย