ไป๋เยวียนเก็บเงินกับกระดาษโน้ตไว้ทั้งหมด
เท่านี้เขาก็ถูกผีปริศนาตัวนั้นหมายหัวอย่างสิ้นเชิงแล้ว
แต่เขาไม่ได้หวาดกลัว กลับคิดว่าจะจัดการพฤติกรรมแบบนี้เสียหน่อย
คิดจริง ๆ หรือว่าพอเป็นผีดุร้ายแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ?
“ทำภารกิจให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน...”
ไป๋เยวียนไม่รั้งรอ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที
ไม่นาน เขาก็มาถึงทางเข้าชุมชนเก่าแห่งหนึ่ง
“ที่นี่คือชุมชนเทียนเสียนสินะ...”
ไป๋เยวียนพึมพำกับตัวเอง
ตามข้อมูลระบุว่า ชุมชนแห่งนี้สร้างมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ผู้พักอาศัยส่วนใหญ่ก็เป็นผู้สูงอายุ
“คนที่นี่ว่างกันทุกวัน ชื่อชุมชนก็ช่างเหมาะดีจริง...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า กำลังจะเดินเข้าไป ทว่ากลับถูกเสียงตวาดห้ามไว้
“ใครน่ะ?!”
ทหารนายหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถืออาวุธครบมือ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้รับผิดชอบปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุลี้ลับแห่งนี้!
“ห้องเรียนพิเศษ โรงเรียนมัธยมหมายเลขห้า ไป๋เยวียน”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบบัตรประจำตัวออกมา
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทหารก็ผ่อนคลายลง ก่อนเอ่ยว่า
“ผมขอตรวจสอบตัวตนสักหน่อย รบกวนรอสักครู่ครับ”
เขารับบัตรประจำตัวของไป๋เยวียนไป แล้วใช้เครื่องมือที่พกติดตัวสแกน ไม่นานก็ยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายรับภารกิจลี้ลับของที่นี่จริง
“ขอโทษครับ เมื่อครู่ผมระแวดระวังเกินไปหน่อย”