“เอ่อ... ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”
ชายหนุ่มรีบโบกมือแล้วกล่าวว่า “ฉันหมายถึงคืนนี้เรานอนห้องเดียวกันก็พอ”
“คงไม่ได้”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ตอบอย่างจริงจังว่า
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับผีดุร้ายตรง ๆ น่ะสิ แล้วจะลอบโจมตีได้ยังไง?”
“หา??”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
แม้แต่เจ้าหน้าที่ผู้มีวัตถุผีร่วมกำเนิดก็ยังต้องเล่นวิธีนี้ด้วยหรือ...
เห็นสีหน้าประหลาดใจของอีกฝ่าย ไป๋เยวียนก็เอ่ยอย่างจริงจังว่า
“นักวิชาการเรื่องลี้ลับชื่อดังอย่างไป๋เยวียนเคยกล่าวไว้ว่า การต่อสู้ที่ไม่มีการลอบโจมตีนั้นไม่ใช่การต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบ และคนที่เริ่มการต่อสู้แบบนั้นก็ทำได้เพียงใช้ชีวิตที่ล้มเหลวอย่างสมบูรณ์แบบ”
“พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?!”
มุมปากชายหนุ่มกระตุก ก่อนถามต่อว่า “ไป๋เยวียนเป็นใครอีกล่ะ?”
“ก็คือผมนี่แหละ”
“??”
ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุด ยิ่งมองหมอนี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจ...
นี่มาจัดการเหตุการณ์ลี้ลับจริง ๆ เหรอ...
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า
“งั้นเอาแบบนี้ไหม นายไปซ่อนใต้เตียงฉัน! แบบนี้ก็รับประกันความปลอดภัยให้ฉันได้ แถมยังลอบโจมตีได้ด้วย!”
“แบบนั้นยิ่งไม่ได้!”
ไป๋เยวียนเบิกตาโต ปฏิเสธทันทีว่า
“ให้ไปซ่อนใต้เตียงคนอื่น นายเห็นฉันไป๋เยวียนเป็นคนแบบไหนกัน? มันดูถูกศักดิ์ศรีกันเกินไปแล้ว...”
“...”
ชายหนุ่มนิ่งงันไป
เดี๋ยวนะ สรุปอันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ จะส่งฉันไปตายให้ได้เลยใช่ไหม...
“เอาละ ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ขอแค่มันปรากฏตัว ฉันก็รู้ตัวได้ทันที”