“ไว้ค่อยมากันตอนสองสามทุ่มเถอะ...”
ไป๋เยวียนกับคนอื่น ๆ ไม่ได้อยู่ต่อนาน พวกเขาออกจากชั้นสิบแปดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ตามข้อมูลที่ได้รับมา ผู้เคราะห์ร้ายทั้งหมดประสบเหตุในเวลาสามทุ่ม
ตอนนั้นพวกเขาทุกคนกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัท ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น...
กรมลี้ลับห้ามหน่วยงานทุกแห่งทำงานล่วงเวลาในตอนกลางคืน แต่น่าเสียดายที่บริษัทแห่งนี้ฝ่าฝืนกฎ ทว่าทั้งเจ้าของบริษัทและคนอื่น ๆ ล้วนไม่อยู่แล้ว จึงไม่มีทางเอาผิดใครได้
เรื่องนี้ยังแสดงให้เห็นถึงอันตรายของการทำงานล่วงเวลาอีกด้วย...
ไม่นาน ทั้งสี่ก็กลับลงมาถึงชั้นหนึ่ง
“พี่ชาย ฉันไม่ได้หลอกนายใช่ไหม?”
ชายชุดดำที่ชั้นหนึ่งแววตาวูบไหว ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังสบาย ๆ แต่กลับคอยสังเกตสีหน้าของไป๋เยวียนอยู่ตลอด
เห็นได้ชัดว่าเขาอยากดูปฏิกิริยาของไป๋เยวียน เพื่อเช็กว่าทั้งสี่ไม่ได้อะไรกลับไปจริง ๆ หรือเปล่า...
“นอกจากชั้นสิบแปดที่มีรอยเลือด ที่อื่นก็ไม่มีอะไรจริง ๆ”
ไป๋เยวียนยักไหล่ แววตาเผยความจนใจอยู่บ้าง
“พักกันสักหน่อยเถอะ”
ครู่หนึ่งต่อมา
คนภูตวิญญาณทั้งเก้าพากันพักอยู่ในโถงชั้นหนึ่งของอาคารสำนักงาน
โจวหานนั่งลงบนโซฟา พลางเปิดดูข้อมูลภารกิจแล้วเริ่มครุ่นคิด
พลังต่อสู้ของเขาสู้ทั้งสามคนไม่ได้ หากค้นพบอะไรจากข้อมูลภารกิจได้บ้าง ก็จะนับเป็นผลงาน และทำให้เขาได้รับคริสตัลผีมากขึ้น