“...”
ไป๋เยวียนฟังโจวหานพูดแล้วกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หัวเราะออกมาทันที
ครู่หนึ่ง เขาเก็บรอยยิ้มแล้วพูดว่า
“มันไม่รู้ฝีมือฉันหรอก ประมาณว่า... เพราะเราสองคนเคยกลัวมันมาก่อนหรือเปล่า?”
“กลัว? เมื่อไหร่กัน?”
โจวหานสีหน้าไม่เข้าใจ แต่แล้วก็เข้าใจได้ทันที
ไม่นานมานี้ ทั้งคู่พูดว่ากลัวอะไรทำนองนั้นจริงๆ
“พี่ไป๋ เราแค่กลัวเจอมันในเกม แต่ไม่ใช่ว่าในชีวิตจริงยังกลัวอยู่นะ...”
โจวหานมุมปากกระตุก แล้วพูดว่า
“อีกอย่าง ถึงแม้มันจะเป็นการกลัว แต่ก็คนละเรื่องกับที่อาจารย์พูดเลย”
“จริงด้วย...”
ไป๋เยวียนมีบัฟโรคช่วย แต่ก่อนหน้านี้ก็ยังกลัว 'อสูรไดโนเร็กซ์ผู้อยู่ยงคงกระพัน'
เห็นได้ว่ามันไม่ได้ทำให้กลัวแบบจริงจัง...
โจวหานสีหน้าแปลกๆ พูดว่า
“พี่ไป๋ นายว่าผีกินความกลัวแบบนี้จะมีประโยชน์ไหม?”
“ไม่แน่อาจจะมีก็ได้”
ไป๋เยวียนยักไหล่ พูดว่า “แล้วอย่างฝีมือมัน นายคิดว่ามันจะกินความกลัวจริงจังได้เหรอ?”
“ก็จริง...”
โจวหานพยักหน้าเห็นด้วยสุดซึ้ง
เมื่อกี้เขาใช้หมัดเท้าเล่นงานมันเลย แต่ตัวเองกลับไม่ได้รับคำสาปอะไรเลย เห็นได้ว่ามันอาจสู้คนธรรมดาก็ไม่ได้...
“พี่ไป๋ นายว่าเจ้าพวกนี้มันอยู่รอดมาได้ยังไงกันนะ...”
“ตอนนี้กำลังจะสูญพันธุ์แล้วล่ะ...”
“...”
โจวหานส่ายหน้า แต่อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย