“ให้ตายสิ!”
ขณะนี้ เฉินเทียนชิงสบถด่าอยู่ในใจไม่หยุด แววตาก็ฉายความขุ่นเคืองออกมาเล็กน้อย
แม้เขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายอาศัยพลังจากภายนอก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะพูดกันตามตรง ความทรงจำในสมองของเขาก็ถือเป็นพลังจากภายนอกเช่นกัน...
“ยอมแพ้เถอะ ก็แค่ที่หนึ่งเองไม่ใช่หรือ...”
ไป๋เยวียนเบ้ปาก เอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า
“อย่างน้อยนายก็เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าเฉียน ทรัพยากรแค่นี้คงไม่ขาดมือหรอกมั้ง...”
สำหรับเขาแล้ว ทรัพยากรชุดนี้จำเป็นต้องคว้ามาให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเกี่ยวข้องกับการช่วยหานอวี่ออกมาได้อย่างราบรื่นหรือไม่ด้วย
แต่ด้วยฐานะของเฉินเทียนชิง เขาย่อมมีทรัพยากรให้ใช้อย่างไม่จำกัด ไม่เห็นต้องทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลย...
“...”
เฉินเทียนชิงกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
สิ่งที่เขาหมายตาไม่ใช่รางวัลของแชมป์กระจอก ๆ แต่เป็นความสนใจจากประมุขแคว้นต้าเฉียน เพื่อไขว่คว้าอนาคตที่สดใสยิ่งกว่า!
มีเพียงเมื่อได้รับการฝึกฝนอย่างเต็มกำลังจากแคว้นต้าเฉียนเท่านั้น
เขาจึงจะเลื่อนขั้นเป็นหกอักขระได้เร็วที่สุด และในอนาคตก็อาจมีหวังทะยานสู่ขั้นเจ็ดอักขระ!
ถึงตอนนี้ แม้จะมองไปทั่วทั้งโลก ก็เกรงว่าอาจไม่มีมนุษย์ผู้ใดไปถึงขั้นเจ็ดอักขระ...
ตูม! ตูม! ตูม!
ขณะนั้น สายฟ้าผีจำนวนมหาศาลปะทุขึ้นอีกครั้ง กระหน่ำใส่เฉินเทียนชิงจนเนื้อหนังฉีกขาด ดูน่าเวทนายิ่งนัก
ทว่าด้วยพลังลี้ลับที่คอยเสริมกำลัง บาดแผลของเขาก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว...