“เจ็บเอาเรื่องเหมือนกัน...”
เวลานี้ เลือดไหลอาบทั่วร่างไป๋เยวียน สภาพของเขาดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
ชั่วพริบตา ร่างอมตะของเขาก็ทำงาน ฟื้นฟูบาดแผลภายในร่างอย่างสุดกำลัง เพียงพริบตาบาดแผลก็หายสนิท
ทว่าแม้บาดแผลจะฟื้นคืนแล้ว ใบหน้าของเขายังคงซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าพลังถูกใช้ไปมากเกินไป จนพลังต่อสู้ลดฮวบลงอย่างหนัก
ผีกระดูกขาวจ้องมองไป๋เยวียน ความโลภพลันฉายชัดขึ้นในใจ
แม้มันจะฝืนต่อไปได้อีกไม่นาน แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ไป๋เยวียนย่อมล้มลงก่อนมันแน่
เมื่อไป๋เยวียนล้มลง โจวหานกับพวกอีกสองคนก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไป...
หน้ากากผี โลงศพสีดำ ทั้งหมดจะต้องตกเป็นของมัน...
“เริ่มเพ้อฝันอีกแล้วหรือ?”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดึงผีกระดูกขาวกลับสู่ความเป็นจริง
ไป๋เยวียนมีสีหน้าสงบนิ่ง ในดวงตายังเจือแววเย้ยหยัน
วินาทีถัดมา
ไอแค้นมหาศาลแผ่ทะลักออกจากร่างของเขา เงาแม่น้ำผิงอันที่ปรากฏอยู่รอบตัวก็เต็มไปด้วยความอาฆาต
ท่ามกลางสายตางุนงงของผีกระดูกขาว พลังลี้ลับในร่างไป๋เยวียนฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็กลับสู่จุดสูงสุด!
นี่คือวิชาผีบทที่สามของแม่น้ำผิงอัน [ฟื้นฟูด้วยไอแค้น]
ตั้งแต่หลอมรวมแม่น้ำผิงอันมา เขาก็ไม่เคยใช้วิชาผีบทนี้มาก่อน เพราะในบรรดาผู้ที่บรรลุขั้นสี่อักขระ ยังไม่มีใครสามารถบีบให้เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้...
“ทีนี้ ถึงตาฉันบ้างแล้ว...”