“ดูท่าคงไม่มีใครมาช่วยแกแล้ว...”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก ก่อนแปรเป็นเงาร่างวูบไหว พริบตาเดียวก็พุ่งไปถึงตรงหน้าผีกระดูกขาว!
ตูม!
หมัดเดียวซัดผีกระดูกขาวระเบิดเป็นเสี่ยง!
ตอนนี้มันตกอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ย่อมทนรับการโจมตีของไป๋เยวียนไม่ไหว...
ทว่าแม้เศษกระดูกจะกระเด็นไปทั่ว ผีกระดูกขาวกลับไม่รวมร่างขึ้นมาใหม่...
“หืม? คิดจะหนีหรือ?”
ไป๋เยวียนหรี่ตา เขาสัมผัสได้ว่าผีกระดูกขาวซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหนามกระดูกที่กระจายไปทั่วทุกทิศ
แต่เขาไม่ถนัดการค้นหา
จึงยังหาตำแหน่งที่แท้จริงของมันไม่พบในทันที...
เดิมทีไป๋เยวียนคิดจะให้หน้ากากผีลงมือ แต่พลันนึกได้ว่าเหรียญผีของตนใช้หมดแล้ว จึงไม่ได้เอ่ยปาก
ถึงอย่างไร หากหน้ากากผีลงมืออีกครั้ง ก็จะต้องสิ้นเปลืองพลังต้นกำเนิดของเขา เรื่องนี้ไป๋เยวียนไม่อยากเห็นเช่นกัน
“ในเมื่อหาไม่เจอ งั้นก็ทำลายเศษกระดูกพวกนี้ให้หมด...”
พลังลี้ลับในร่างไป๋เยวียนพลุ่งพล่าน ขณะเดียวกันเขาก็อ้าปากกว้าง
สายน้ำเลือดนับไม่ถ้วนทะลักออกจากปากของเขา แผ่ขยายเข้ายึดครองโรงพยาบาลทั้งหลังอย่างรวดเร็ว!
สายน้ำเลือดประหลาดกั้นขวางทางออกทุกแห่งของโรงพยาบาลไว้!
หากผีกระดูกขาวที่ซ่อนตัวอยู่คิดจะออกจากโรงพยาบาล ไป๋เยวียนก็จะรู้ตัวทันที
ในตอนนี้
สายน้ำเลือดรอบด้านเริ่มท่วมหนามกระดูกทุกซี่...
มันกัดกร่อนหนามกระดูกทีละซี่ ราวกับกรดกำมะถันเข้มข้น
นี่คือการปะทะกันของพลังลี้ลับทั้งสองฝ่าย
เห็นได้ชัดว่าผีกระดูกขาวกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหนัก...