“อุปกรณ์ประเภทนี้หายากมาก ฉันเองก็ไม่มีติดตัว”
จางชิงเต้าเอ่ยขึ้นว่า
“เดี๋ยวฉันจะไปถามหวางโม่ดู แต่คงต้องบอกว่าความหวังมีไม่มาก...”
แม้กิจการเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับของตระกูลหวางจะใหญ่โตมาก แต่อุปกรณ์ลี้ลับประเภทนี้หายากเกินไป ต่อให้เป็นตระกูลหวางเอง ส่วนใหญ่ก็คงไม่มีเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่นานมานี้ตระกูลหวางเพิ่งจัดงานประมูลระดับห้าอักขระไป คลังอุปกรณ์ระดับห้าอักขระคงยิ่งเหลือน้อย
เวลานี้จางชิงเต้ามองไป๋เยวียน แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ความหวังหลักของหานอวี่ตอนนี้ ยังอยู่ที่นาย!”
“อยู่ที่ผมหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แววตาฉายความงุนงง
“พูดให้ถูกคือ เกี่ยวข้องกับเรื่องที่นายกำลังจะไปจัดการ!”
จางชิงเต้ามีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“ออกไปคุยกันเถอะ”
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงสวนเล็ก ๆ นอกหอพัก
คราวนี้จางชิงเต้าไม่ได้ปิดบังอีก เขาพูดตรง ๆ ว่า
“นายเคยได้ยินการแข่งขันแลกเปลี่ยนเรื่องลี้ลับหรือไม่?”
“หา?”
ไป๋เยวียนชะงัก ก่อนส่ายหน้าอย่างงุนงงแล้วเอ่ยว่า
“ยุคนี้ยังมีคนจัดการแข่งขันเรื่องลี้ลับอีกหรือ?”
ในความคิดของเขา ตอนนี้เหตุการณ์ลี้ลับปะทุขึ้นเป็นจำนวนมาก คนภูตวิญญาณต่างยุ่งอยู่กับการกำจัดผีดุร้าย ไหนเลยจะมีเวลามาแข่งอะไรกัน
อีกอย่าง ทรัพยากรเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับในตอนนี้ก็ขาดแคลน ต่อให้มีเวลาว่างก็คงไม่มีทรัพยากรเหลือเฟือ...
มีทั้งเวลาและทรัพยากรขนาดนี้ เอาไปฆ่าผีดุร้ายเพิ่มสักหนึ่งหรือสองตัวยังจะดีกว่า...