“ดูเหมือนจะไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่...”
ไป๋เยวียนกับพวกเลิกคิ้ว ก่อนจะอดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้
แต่ในจังหวะนั้นเอง
โจวหานขมวดคิ้วแน่น แล้วเอ่ยว่า
“พี่ไป๋ ตัวเลขเหนือหัวพวกเรามันเปลี่ยนไปแล้ว!”
“หืม?”
สิ้นเสียง ทุกคนก็เงยหน้ามองตัวเลขเหนือศีรษะของตัวเอง
เป็นอย่างที่ว่า ตัวเลขของแต่ละคนเพิ่มขึ้นไม่เท่ากัน แม้แต่หานอวี่ที่มีค่าน้อยที่สุดก็ยังขึ้นไปถึง 7 เปอร์เซ็นต์แล้ว!
หานอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ด้วยประสบการณ์สังหารผีมามากมาย เธอจึงวิเคราะห์ได้ในทันที
“แค่โจมตีผีดุร้าย ตัวเลขเหนือหัวพวกเราก็จะเพิ่มขึ้น!”
“ถ้าขึ้นไปถึง 100 เปอร์เซ็นต์ มีโอกาสสูงว่าจะกระตุ้นท่าไม้ตายของผีดุร้าย...”
วิชาผีของอีกฝ่ายอาจแบ่งออกเป็นหลายช่วง เมื่อทำเงื่อนไขบางอย่างสำเร็จ ท่าไม้ตายขั้นต่อไปของมันคงน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง...
ทุกคนพยักหน้า ต่างระแวดระวังขึ้นมา
หานอวี่กับหญิงชราอาจต้านทานท่าไม้ตายของมันได้ แต่ไป๋เยวียนกับพวกคงไม่มีทาง...
“หมายความว่าแค่โจมตีมัน ตัวเองก็จะค่อย ๆ ตกอยู่ในอันตรายงั้นหรือ?”
ไป๋เยวียนกับพวกเริ่มเข้าใจ และตระหนักได้ทันทีว่าผีดุร้ายตนนี้รับมือยากเพียงใด
“พวกนายอย่าเพิ่งโจมตี ให้พวกเราสองคนจัดการเอง!”
หานอวี่มีสีหน้าสงบนิ่ง เธอง้างธนูคันใหญ่ขึ้นอีกครั้ง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผีดุร้ายระดับสามอักขระ เธอไม่ได้คาดหวังให้ไป๋เยวียนกับพวกช่วยอยู่แล้ว...
ไป๋เยวียนพยักหน้า แล้วหยุดโจมตี เขาถึงกับเรียกวิชาผีที่สองของผีหยินกลับมา เหลือไว้เพียงวิชาผีแรกที่ใช้ลดความคล่องตัวของมัน