“แก…เอ๊ย…!”
ไป๋เยวียนกระตุกไม่หยุด สมองเริ่มเลอะเลือนไปบ้างแล้ว
ขณะเดียวกัน
ตัวเลขเหนือศีรษะของเขาก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็แตะถึง 50% ท่าทางจะไล่ทันโจวหานได้แล้ว…
เวลานี้ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ต่างปลดปล่อยการโจมตีทรงพลังของตนออกมา
แม้แต่หญิงชราที่เป็นเพียงคนนอกก็ไม่ได้ออมแรงเช่นกัน
เธอรู้ดีว่า หากไป๋เยวียนตาย ทีมของพวกเขามีโอกาสสูงที่จะสลายตัว…
หานอวี่พุ่งยิงลูกศรสีเลือดสามดอกออกไปในพริบตา พลังลี้ลับเข้มข้นแผ่คลุมอยู่บนหัวลูกศร
ส่วนหญิงชราก็พึมพำไม่หยุด ราวกับกำลังสวดมนต์ เสียงประหลาดดังก้องไปทั่วห้องผู้ป่วย
หวางชิงเองก็ไม่ลังเล ปลดปล่อยการแปลงกายเป็นผีดุร้ายอีกครั้ง ไม้ตียุงสีทองขนาดมหึมาปรากฏขึ้น ก่อนฟาดใส่หมอผีอย่างแรง
คราวนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าคริสตัลผีจะสิ้นเปลืองไปเท่าไร…
ส่วนโจวหานก็เริ่มเผาผลาญอายุขัยตามธรรมชาติ…
ภายใต้การโจมตีอันทรงพลังของทุกคน ในที่สุดหมอผีก็ถูกแยกออกจากไป๋เยวียน
เมื่อเห็นดังนั้น หวางชิงก็ขยับสีหน้า รีบดึงไป๋เยวียนเข้ามาหาตัว
“ไม่เป็นไรใช่ไหม…”
“มะ…ไม่…เท่า…ไร…”
ตอนนี้ร่างของไป๋เยวียนยังคงกระตุกไม่หยุด
“ยังไม่เท่าไรอีกหรือ?!”
มุมปากหวางชิงกระตุก ในดวงตามีแววชื่นชมอยู่เล็กน้อย
หมอนี่มองโลกในแง่ดีจริง ๆ…
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดไป๋เยวียนก็หยุดกระตุก แต่สภาพหลังถูกไฟฟ้าช็อตกลับดูพิลึกไปเสียแล้ว
ผิวของเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แม้แต่เส้นผมก็ชี้ฟูราวกับโดนระเบิด ดูไม่เหมือนใครเอาเสียเลย…