ไม่นานนัก
ทั้งสองก็กลับมาถึงสถาบันลี้ลับต้าเซี่ย
ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!
เมื่อมองสำนักศึกษาที่คุ้นเคย ไป๋เยวียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ว่าจะเป็นสมาคมลี้ลับหรือสหพันธ์ระเบียบใหม่ นักศึกษาภายในสำนักศึกษาก็ไม่ได้รับผลกระทบ
แม้สถานการณ์ในประเทศต้าเซี่ยจะตึงเครียด แต่เหล่านักศึกษาทุกสำนักยังคงปฏิบัติภารกิจลี้ลับของตน สะสมทรัพยากรลี้ลับ ทุกอย่างแทบไม่ต่างจากเมื่อก่อน
ไม่ใช่เพราะคนของสหพันธ์ระเบียบใหม่รักษากฎ ไม่ลงมือกับคนรุ่นหลัง แต่เป็นเพราะหวาดเกรงจางชิงเต้า!
ถึงอย่างไร สถาบันลี้ลับต้าเซี่ยก็มีนักศึกษาเพียงหลายสิบคน ขณะที่คนรุ่นหลังของสหพันธ์ระเบียบใหม่มีจำนวนมากกว่านั้นหลายเท่า หากจางชิงเต้าสังหารคนรุ่นเยาว์อย่างไม่ปรานี สหพันธ์ระเบียบใหม่ย่อมรับผลที่ตามมาไม่ไหว
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงต่างยับยั้งชั่งใจ ไม่ลงมือกับคนภูตวิญญาณที่อ่อนแอ
“ตามฉันมา!”
ขณะนั้น จางชิงเต้าพาไป๋เยวียนตรงไปยังหอพักของหานอวี่
ไป๋เยวียนรีบวางหานอวี่กับศพหญิงลง
“อาจารย์ใหญ่ ช่วยเธอกลับมาได้ไหม?”
แววความหวังผุดขึ้นในดวงตาของไป๋เยวียน
หน้ากากผีในร่างเขาทำได้ก็จริง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะเหรียญผีในตัวเขาหมดเกลี้ยงแล้ว…
จางชิงเต้าไม่ตอบ สีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
เขาขยับสายตา ก่อนปล่อยพลังลี้ลับสายหนึ่ง ดึงหานอวี่เข้าสู่ภาพมายา…
ลึกที่สุดในภาพมายา หานอวี่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น คิ้วขมวดแน่น ราวกับกำลังเผชิญความเจ็บปวดบางอย่าง
แสงจาง ๆ แผ่ออกจากร่างของเธอ ทั้งร่างเลือนรางประหนึ่งพร้อมสลายไปได้ทุกเมื่อ…