เวลานี้ เจียงหยวนรีบอธิบายว่า:
“ไม่ใช่อย่างนั้น พี่จ้าว พวกเราหมายถึงแผนนี้ตั้งใจเล่นงานไอ้เด็กสองคนนั่นโดยเฉพาะ!”
“แล้วตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
“เอ่อ... ไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย...”
“แล้วฉันล่ะ?”
“...”
ลู่อวิ๋นเทียนกับเจียงหยวนพลันเงียบงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความพูดไม่ออก
ดูท่าจะอธิบายเรื่องนี้ยากจริง ๆ...
“ถ้าเด็กคนเดียวมีปัญหา ฉันยังพอเข้าใจได้ แล้วทำไมถึงมีปัญหาทั้งสองคน?!”
ดวงตาของนักพรตวิญญาณคำสาปเต็มไปด้วยความโกรธ ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล
เขาไม่เคยนึกเลยว่า
ตัวเองจะตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเข้าให้!
“...”
ลู่อวิ๋นเทียนกล่าวด้วยสีหน้าจนใจว่า:
“สหายเก่า เรื่องนี้เกินคาดไปบ้างก็จริง แต่เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ!”
“อย่ามาพูดเลย!”
นักพรตวิญญาณคำสาปเอ่ยช้า ๆ ด้วยสีหน้าเคียดแค้นว่า:
“ถ้าข้าหนีออกไปได้สำเร็จ สำนักไป๋เฉินซานกับตระกูลลู่ของพวกแกอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!”
สิ้นคำ
ผู้นำของสองขุมอำนาจต่างเผยสีหน้าเย็นเยียบแทบจะพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
หากถูกคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระที่เชี่ยวชาญการสาปสังหารหมายหัวเข้า ก็ย่อมเป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ...
ในเวลานี้
ทั้งสองสบตากัน คล้ายกำลังพิจารณาว่าควรลงมือจริงหรือไม่
ในเมื่ออีกฝ่ายปักใจเชื่อเช่นนั้น แถมยังแค้นเคืองสองขุมอำนาจ หากกำจัดเขาเสียที่นี่ ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!
บางทีอาจสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร
นักพรตวิญญาณคำสาปเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยว ก่อนจะพ่นเลือดคำหนึ่งลงบนหัวกะโหลกในมืออย่างฉับพลัน
ขณะเดียวกัน กลิ่นอายของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาทั้งสองข้างแผ่แสงสีเขียวเรืองรอง