ในชั่วขณะนั้น
ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนภูตวิญญาณระดับสามอักขระและอยู่ใกล้ทางออก พุ่งทะยานออกมาได้สำเร็จ
ใบหน้าของเขาซีดเผือด ทันทีที่หนีออกจากดาวทะเลสีเลือดมาได้ ก็พลันถอนหายใจโล่งอก ราวกับเพิ่งรอดตายมาอย่างหวุดหวิด
“นี่มันพลังอะไรกันแน่?!”
เขามองดาวทะเลเบื้องหลัง ราวกับกำลังเห็นภาพวันสิ้นโลก
“ตระกูลเจียง…สิ้นแล้ว…”
หัวใจเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ทว่าไม่มีเวลาคิดอะไรต่อ จึงหันหลังเตรียมหนีไปจากที่นี่
“ออกมาแล้วหรือ?”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น
ร่างชายผู้นั้นชะงักงัน ก่อนจะหันกลับมาอย่างแข็งทื่อ
สิ่งที่เห็นคือไป๋เยวียนลอยอยู่กลางอากาศดุจยมทูต จ้องมองเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง
“แก…เป็นเจ้า ไป๋เยวียน?!”
ชายคนนั้นรู้ตัวในทันที เขาคำรามลั่นว่า
“เรื่องทั้งหมดนี่เป็นฝีมือแกใช่ไหม?!”
“ไปลงนรกซะ…”
ไป๋เยวียนไม่คิดอธิบายให้มากความ พลังลี้ลับในร่างปะทุขึ้นทันที
ชายผู้นั้นหน้าซีดเผือด รู้ดีว่าตนไม่มีทางต้านทานได้แม้แต่น้อย กระทั่งหนีเอาชีวิตรอดก็ยังทำไม่ได้…
เวลานี้ เขาได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากภายในภูเขา ความหวาดกลัวในใจจึงมลายหายไป แทนที่ด้วยความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด…
เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ถึงกับคิดกำจัดคนตระกูลเจียงให้หมดสิ้น!
“ไป๋เยวียน จิตใจแกอำมหิตนัก ถึงกับฆ่าคนตระกูลเจียงของเราจนหมด!”
ชายผู้นั้นแสดงสีหน้าคลุ้มคลั่ง ก่อนคำรามลั่นว่า
“ฉันขอสาปแช่งแก ขอให้ตายอย่างอนาถ!”