“อะไรนะ?”
ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร จากนั้นจึงพากันเดินเข้าไปหา
อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอายที่เจียงชิงหย่งแสดงออกมา หรือพลังต่อสู้ที่สังหารไป๋เยวียนได้ในพริบตา ล้วนอยู่ในระดับห้าอักขระชั้นอย่างแน่นอน เขาย่อมไม่มีทางเป็นศัตรูที่บุกเข้ามา
เมื่อมองคนทั้งสองที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เจียงชิงหย่งก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
แต่พอเห็นรอยยิ้มแปลกประหลาดนั้น หัวใจของทั้งคู่ก็พลันหนักอึ้ง สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ตูม!
วินาทีถัดมา
หน้าอกของทั้งสองถูกโจมตีอย่างหนักแทบจะพร้อมกัน หัวใจแหลกสลายในทันที!
“แก?!”
ทั้งคู่ถอยกรูดไปตามสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แววตาฉายชัดถึงความตกตะลึงและไม่เข้าใจ
ทำไมกัน?!
พวกเราไม่ใช่พันธมิตรกันหรือไง?!
แถมแกเป็นคนภูตวิญญาณระดับห้าอักขระชั้นแท้ ๆ กลับลอบโจมตีพวกเราแบบนี้ ยังมียางอายอยู่หรือเปล่า?
ในจังหวะนั้นเอง
สีหน้าของเจียงชิงหย่งก็เปลี่ยนไป กลายเป็นไป๋เยวียน
ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับคนสองคนที่พลัดหลงจากกลุ่ม เขาย่อมไม่จำเป็นต้องซ่อนรูปลักษณ์อีก เพราะทุกวินาทีที่ผ่านไปล้วนสิ้นเปลืองเหรียญผี...
ไป๋เยวียนอีกแล้วงั้นหรือ?!
ทั้งสองมีสีหน้ามึนงง
เมื่อครู่ไม่ใช่ว่ามีไป๋เยวียนตายไปคนหนึ่งแล้วหรอกหรือ...
แต่หนึ่งในนั้นก็ไหวตัวได้อย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยว่า
“บัดซบ คนนี้ต่างหากคือไป๋เยวียน พวกเราถูกหลอกแล้ว!”
เขาคิดไม่ออกว่าอีกฝ่ายสังหารเจียงฮั่นในพริบตาได้อย่างไร และปลอมตัวได้แนบเนียนไร้ที่ติถึงเพียงนี้ได้อย่างไร...