“หืม?”
หวางชิงและคนอื่น ๆ มองยาเม็ดประหลาดในมือไป๋เยวียน แล้วพลันชะงักงัน
แม้ไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน แต่สัญชาตญาณกลับบอกพวกเขาว่า
นี่ต้องไม่ใช่ของดีแน่...
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม แต่ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงหันไปมองฐานที่มั่นตรงหน้าแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า
“สภาจ้าวโลกา ลาก่อน...”
ก่อนหน้านี้หานอวี่คาดเดาไว้ว่า เอกสารข้อมูลจำนวนมากนั้นไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับพวกเขา
แต่สำหรับสภาจ้าวโลกากลับไม่เหมือนกัน มูลค่าของมันย่อมสูงกว่าทรัพยากรคริสตัลผีมากกว่าหมื่นก้อนเสียอีก
ในเมื่อขนไปไม่ได้ ไป๋เยวียนก็ทำได้เพียงทำลายมันทิ้ง...
เจี่ยหยวนแห่งสภาจ้าวโลกาตามล่าเขามาหลายครั้ง หากไม่ทำให้สภาจ้าวโลกาต้องชดใช้บ้าง คงคิดจริง ๆ สินะว่าเขาเป็นคนอ่อนแอที่ใครจะรังแกก็ได้...
“ไปเลย!”
ไป๋เยวียนไม่ลังเลอีก เขาเหวี่ยงยาเม็ดตรงหน้าออกไปอย่างแรง
เพื่อให้ระเบิดจนเกลี้ยง เขาถึงกับใช้พลังลี้ลับเป็นพิเศษ ขว้างยาเม็ดศิลปะไปยังใจกลางเมืองเล็ก ๆ...
ขณะเดียวกัน
ใต้เมืองเล็ก ๆ มีห้องลับใต้ดินที่สร้างขึ้นแห่งหนึ่ง
ไป๋เยวียนกับพวกค้นทั่วทั้งเมืองเล็ก ๆ แล้ว แต่กลับไม่มีใครคิดเลยว่าใต้ดินจะซ่อนสถานที่เช่นนี้ไว้...
“โชคดีที่ประธานมองการณ์ไกล สร้างที่ซ่อนแห่งนี้เอาไว้...”
ชายชราสวมแว่นคนหนึ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ชายชรามีพลังไม่มาก เป็นเพียงคนภูตวิญญาณไร้อักขระเท่านั้น แต่ตำแหน่งของเขาในฐานที่มั่นแห่งนี้กลับไม่ต่ำ ถึงขั้นสั่งการเจี่ยหยวนได้