“ทรัพยากรของสหพันธ์ระเบียบใหม่ นายก็มอบให้แล้วจริง ๆ แต่ค่าเสียหายจากคำขอโทษล่ะ?”
จางชิงเต้ามีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยว่า:
“เพื่อจัดการนาย ฉันต้องจ่ายราคาไม่น้อย ผีดุร้ายสามแสนตนที่สูญเสียไป อีกทั้งมลทินทางจิตก็พุ่งสูงขึ้น นายยังคิดจะจากไปง่าย ๆ อย่างนี้หรือ?”
“……”
ฉินอวิ้นพลันเงียบงัน
เขาเห็นกับตาว่าอีกฝ่ายหลอมรวมผีดุร้ายจำนวนมหาศาล และกระบวนท่านั้นก็คงทำให้เกิดมลทินทางจิตไม่น้อยจริง ๆ
“ถ้านายยอมแพ้ตั้งแต่แรก ก่อนที่ฉันจะใช้กระบวนท่านั้น ฉันก็ต้องการแค่ห้าล้านนี้เท่านั้น!”
จางชิงเต้ามีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยว่า:
“แต่ตอนนี้ยังไม่พอ!”
“……”
ฉินอวิ้นยังคงไม่พูดอะไร แต่กลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
แม้น้ำเสียงอีกฝ่ายจะราบเรียบ แต่หากเขายืนกรานไม่จ่าย คงออกจากประเทศต้าเซี่ยไปไม่ได้จริง ๆ……
เวลานี้ ในใจเขาด่าคนของสหพันธ์ระเบียบใหม่ยกใหญ่
พวกแกทำสงครามภายในกันเอง แล้วลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไมวะ……
แต่เขากลับลืมไปว่า ตอนนั้นตัวเองเป็นฝ่ายเข้าร่วมด้วยความยินดี……
“แล้วนายต้องการเท่าไร……”
ฉินอวิ้นถอนหายใจ คล้ายยอมรับชะตากรรมแล้ว
“สิบล้าน!”
“เป็นไปไม่ได้!”
ฉินอวิ้นปฏิเสธทันควัน
ล้อเล่นหรือไง นายเห็นคริสตัลผีเป็นของไร้ค่าไปแล้วหรือ……
ต่อให้เป็นจักรวรรดิต้าหลิง คริสตัลผีสิบล้านกว่าก้อนก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย……
แต่จางชิงเต้าไม่ได้ร้อนใจแม้แต่น้อย เอ่ยเสียงเรียบว่า:
“ผีดุร้ายสามแสนตน ตนละสามคริสตัลผี นายคิดว่ามีปัญหาหรือ?”