ณ ห้องรับรองหรูหราแห่งหนึ่งในภัตตาคารลู่เจียง
มีคนหนุ่มสาวเจ็ดคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานมีใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางสุภาพ ริมฝีปากประดับรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลับแฝงแววหม่นหมอง
เขาคือลู่เฉินเฟิง!
“นายน้อยลู่ ช่วงนี้กำลังทำเรื่องใหญ่โตอะไรอยู่หรือ? พวกเราพี่น้องไม่ได้เจอหน้านายมานานแล้วนะ”
ชายผอมแห้งสวมแว่นคนหนึ่งยิ้มประจบ ดวงตาเต็มไปด้วยแววเอาใจ
ถึงอย่างไรสถานะของลู่เฉินเฟิงก็ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่น ๆ จะเทียบได้…
ไม่เพียงสถานะเท่านั้น ในบรรดาพวกเขาทั้งหกคน มีเพียงสองคนที่อยู่ขั้นสามอักขระ ส่วนคนที่เหลือล้วนอยู่แค่ขั้นสองอักขระ ยิ่งไม่มีทางเทียบกับเขาได้
“จะทำอะไรได้อีกล่ะ? โดนกักบริเวณมาตลอดน่ะสิ!”
ลู่เฉินเฟิงส่ายหน้า แววอับจนใจวาบผ่านดวงตา
“นายน้อยลู่ ใครกล้ากักบริเวณผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลอย่างนายกัน?”
หญิงสาวแต่งหน้าอย่างประณีตยิ้มหวาน เอ่ยหยอกล้อ
ลู่เฉินเฟิงตอบเสียงเนือยว่า
“พ่อฉัน…”
“……”
ทุกคนพลันเงียบกริบ
ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว…
“จริง ๆ ก็ไม่ได้กักบริเวณอะไรหรอก แค่ให้ฉันตั้งใจฝึกฝนเต็มที่ จะได้แบกรับภาระใหญ่ได้เร็ว ๆ …”
ลู่เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้นัก
ตอนนี้ผู้มีอำนาจกำลังจะฟื้นคืน เหล่าทายาทสายตรงของพวกเขาก็ทยอยออกมา อย่างเช่นลู่เฉวียนและคนอื่น ๆ…
แม้คนนอกจะมองลู่เฉินเฟิงเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลลู่ แต่ในหมู่คนรุ่นเยาว์ ยังมีคนที่มีสถานะสูงกว่าเขาอีกห้าหกคน…
เรื่องนี้ทำให้ลู่เฉินเฟิงรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง บิดาของเขาจึงสั่งให้ตั้งใจฝึกฝน