“หืม?”
โจวหานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“ฆ่าลู่เฉินเฟิงน่ะไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้เขาอยู่ในเมืองลู่เจียง แถมอาจอยู่ในสำนักงานใหญ่ของตระกูลลู่ด้วยซ้ำ พวกเราลงมือไม่สะดวกนัก...”
ถึงพวกเขาจะรอโอกาสได้ แต่ทันทีที่ฆ่าอีกฝ่าย คนใหญ่คนโตของตระกูลลู่ย่อมลงมือแก้แค้นเป็นคนแรก ถึงตอนนั้นคงยุ่งยากไม่น้อย
“พี่ไป๋ ผมคิดว่าฆ่าเขาเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเราลงมือ ไม่ลองเปลี่ยนเป็นเป้าหมายที่จัดการง่ายกว่านี้หน่อยหรือครับ?”
โจวหานเห็นชัดว่าไป๋เยวียนคงเจือความแค้นส่วนตัวลงไปด้วย
ทว่าไป๋เยวียนกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“เพราะนี่เป็นครั้งแรก เราถึงต้องเลือกเป้าหมายที่ยากหน่อย!”
“พอเริ่มลงมือแล้ว คนของพวกเขาต้องระวังตัวแน่ ถึงตอนนั้นอยากฆ่าพวกลู่เฉินเฟิงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว!”
“อีกอย่าง ฉันยังมีแผนอื่นอยู่นิดหน่อย จะได้ทำให้ทุกอย่างหลังจากนี้ราบรื่นขึ้น...”
“หืม?”
พอโจวหานได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่ได้คัดค้านอีก เขาพยักหน้าทันทีแล้วว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่นายว่า!”
อย่างไรเสีย เขาก็เชื่อใจไป๋เยวียนมาโดยตลอด...
“ดี งั้นเราฆ่าลู่เฉินเฟิงก่อน!”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก พึมพำกับตัวเองว่า
“เจ้าตัวเล็ก คิดว่าออกจากสำนักศึกษาแล้วจะปลอดภัยหรือ? ฉันจะจัดการแกถึงถิ่นตระกูลลู่เลย!”
...
วันต่อมา ณ เมืองลู่เจียง
ไป๋เยวียนกับโจวหานเดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ของตระกูลลู่อย่างราบรื่น