ขณะที่ลู่ฉือกำลังคิดเช่นนั้น
คนยี่สิบคนจากสหพันธ์ระเบียบใหม่ก็มาถึงหน้าสวนสนุกแล้ว ต่างพากันก้าวเข้าไปข้างใน!
ชั่วพริบตา
ลู่ฉือรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน ราวกับถูกพามายังอีกมิติหนึ่ง
“เข้ามาแล้วหรือ?!”
จิตใจของลู่ฉือสั่นสะท้าน เขาเลิกซ่อนตัว แล้วทะลุออกมาจากกำไลลี้ลับวงนั้นโดยตรง
ในเมื่อเข้ามาในแดนลี้ลับแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องซ่อนตัวอีก อย่างไรเสียคนจากสหพันธ์ระเบียบใหม่ก็ขัดขวางเขาไม่ได้แล้ว
“ไป๋เยวียน ฉันมาแล้ว!”
ลู่ฉือหัวเราะเสียงประหลาด ก่อนหยิบค้อนยักษ์สีดำออกมา
“หืม?”
จังหวะนั้นเอง เขาคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันขวับไปมองด้านหลัง
คนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระทั้งยี่สิบคนหายไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ เบื้องหลังว่างเปล่าไร้ผู้คน
“หายไปแล้วหรือ? ดูท่าจะเป็นคุณสมบัติของแดนลี้ลับแห่งนี้สินะ?”
ลู่ฉือเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าจากยุคก่อน จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสถานการณ์เช่นนี้
แดนลี้ลับบางแห่ง เมื่อก้าวเข้าไปแล้วก็จะแยกผู้บุกรุกออกจากพวกพ้อง นับเป็นเรื่องปกติ
“ช่างเถอะ เป้าหมายของฉันมีแค่ไป๋เยวียน!”
ลู่ฉือมีสีหน้าเย็นชา ก้าวไปข้างหน้าพร้อมยกค้อน พลางพึมพำว่า
“คืนนี้ ไม่มีใครขวางฉันไม่ให้ฆ่าไป๋เยวียนได้! ใครขวางก็ฆ่าคนนั้น ผีขวางก็ฆ่าผี!”
เขาเป็นคนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระ การมาที่นี่ก็เหมือนใช้พลังระดับสูงบดขยี้คู่ต่อสู้ ย่อมมั่นใจเต็มเปี่ยม!