“แกกำลังด่าผีอยู่หรือ?!”
ขณะนั้น เงาดำตรงช่องขายตั๋วจ้องลู่ฉือ พลันแผ่กลิ่นอายลี้ลับเย็นยะเยือกออกมา ปกคลุมบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของลู่ฉือพลันเปลี่ยนไป ดวงตาฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
พลังลี้ลับสายนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป ถึงขั้นทำให้เขาได้กลิ่นอายแห่งความตาย...
“แก...เป็นใครกันแน่?!”
ลู่ฉือกำค้อนเหล็กในมือแน่น ก่อนเอ่ยถาม
เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเงาดำตรงหน้าเป็นผีดุร้าย...
อย่างไรเสีย นี่มันสื่อสารกับเขาได้ตามปกติแล้ว แถมดูจากสติปัญญา บางทีอาจฉลาดกว่าเขาเสียอีก...
เขาเคยอ่านตำราลี้ลับที่ตระกูลลู่บันทึกไว้ในอดีตมาแล้ว หากต้องการมีสติปัญญาระดับนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นผีใหญ่ขั้นเจ็ดอักขระ มีเพียงผีระดับนี้เท่านั้นที่เป็นเหมือนมนุษย์ อีกทั้งอารมณ์ก็ไม่ใช่จุดอ่อนของพวกมันอีกต่อไป เรียกได้ว่าเป็นผีดุร้ายที่สมบูรณ์แบบ...
แต่ถ้าดูจากระดับความแข็งแกร่งของสวนสนุกแห่งนี้ แค่คนเฝ้าประตูก็เป็นผีขั้นเจ็ดอักขระแล้วหรือ? นี่มันเหลวไหลสิ้นดี...
ในเมื่อไม่ใช่ผี ก็เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว มีคนกำลังแสร้งทำเป็นผีหลอกคน!
“ฉันเป็นใครน่ะหรือ?”
เงาดำหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ก็แค่ผีน้อยธรรมดา ๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น”
“...”
เวลานี้ลู่ฉือยิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์แน่นอน...
แม้ผีดุร้ายระดับสูงจะมีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ และถึงขั้นสื่อสารกันได้ตามปกติ แต่โดยทั่วไปแล้วนิสัยของพวกมันคงไม่ประหลาดขนาดนี้...