ไป๋เยวียนกล่าวช้า ๆ ว่า “ดูท่าคนภูตวิญญาณที่เหลือจะเริ่มลงมือกันแล้ว...”
ก่อนหน้านี้ ยายเฒ่าคนนั้นบอกไว้แล้วว่า ทุกคนจะแยกย้ายกันไปค้นหา หากไม่มีทางขึ้นไปชั้นบน ก็ให้เริ่มจัดการผู้ดูแลผู้ป่วยบนชั้นนี้...
แต่น่าเสียดายที่
พวกเขาไม่รู้เลยว่า หากจัดการผู้ดูแลผู้ป่วยทั้ง 6 คน เขตผีจะแข็งแกร่งขึ้นถึงระดับไหน...
“พวกเราก็ลงมือกันเถอะ!”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก แววตาฉายความสนใจขึ้นมา
ผู้ดูแลผู้ป่วยที่นี่ไม่เหมือนคนไข้ชั้นล่าง พวกมันเป็นผีดุร้ายที่กลืนกินได้ เขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไป
กลุ่มสี่คนไม่รั้งรออีก ต่างเริ่มออกตามหาผีดุร้าย
หวางชิงทำงานอยู่ที่นี่มาสองวัน จึงรู้ผังชั้นสองเป็นอย่างดี ไม่มีทางหลงทางง่าย ๆ
ทว่าผู้ดูแลผู้ป่วยเคลื่อนไหวลึกลับไร้แบบแผน หากอยากหาให้เจอก็ยังต้องอาศัยโชคอยู่บ้าง...
ไม่นานนัก
ทีม[โรงพยาบาล]ก็เริ่มออกค้นหาภายในโรงพยาบาล...
10 นาทีต่อมา
“แปลกจริง ทำไมจู่ ๆ ถึงหาผีดุร้ายตัวนี้ไม่เจอแล้ว...”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้ว แววตาฉายความประหลาดใจ
ตอนอยากเจอกลับไม่เจอ พอไม่อยากเจอ มันกลับไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง...
“หวางชิง นายก็เป็นผู้ดูแลผู้ป่วยเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“โทรเรียกเพื่อนร่วมงานมาสังสรรค์กันเถอะ...”
“?”
หวางชิงกระตุกมุมปาก ก่อนตอบว่า
“โทรบ้าบออะไร!”
“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ใช่หัวหน้า จะจัดงานสังสรรค์อะไรได้ล่ะ...”