หากเป็นคนธรรมดา การเอาชีวิตรอดในโรงพยาบาลให้ได้สองวันคงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่หวางชิงกลับใช้ชีวิตอย่างสบายสุด ๆ...
เดิมทีเขาเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยความหวาดระแวง ทว่ากลับไม่พบเจอวิกฤตใดเลย
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนไข้หลายร้อยคนบนชั้นหนึ่ง เขาก็ไม่ต้องตอบคำถามเกี่ยวกับโรคจิตอะไรทั้งนั้น เพียงชูใบสั่งยาขึ้นมา ก็ขึ้นไปชั้นบนได้อย่างง่ายดาย
ส่วนชั้นสอง ตอนแรกเขาถูกผู้ดูแลไล่ล่า
แต่ไม่นานก็พบว่าใบสั่งยามีประโยชน์อย่างน่าอัศจรรย์ มันทำให้เขาปลอมตัวเป็นผีดุร้ายได้อย่างแนบเนียน
คราวนี้หวางชิงจึงเริ่มใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ
ถึงขั้นว่างจนเบื่อ เลยหาชุดคนไข้มาใส่แล้วปลอมเป็นผู้ดูแลเสียเอง...
ที่เหลือเชื่อคือ ผู้ดูแลคนอื่น ๆ กลับไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักคน...
หวางชิงทำงานควบตำแหน่งผู้ดูแลอยู่ในโรงพยาบาลได้สองวัน ก็รอจนไป๋เยวียนทั้งสามคนมาถึง...
“นายใช้ชีวิตสบายเกินไปแล้วมั้ง”
ไป๋เยวียนกระตุกมุมปาก เอ่ยว่า “พวกเรานี่อุตส่าห์รีบร้อนแทบตายกว่าจะเข้ามาได้...”
“ก็เพราะมีใบสั่งยาเป็นตัวช่วยโกงนี่นา...”
หวางชิงฉีกยิ้ม แววตาลึก ๆ กลับมีความซาบซึ้งอยู่เล็กน้อย
อย่างไรเสีย ระดับความยากของโรงพยาบาลแห่งนี้ ทั้งสามคนย่อมรู้ดี แต่ก็ยังบุกเข้ามาโดยไม่ลังเล
ไป๋เยวียนยิ้มเช่นกัน ก่อนเอ่ยว่า