“ช่องว่างถึงกับห่างกันขนาดนี้เลยหรือ?”
ไป๋เยวียนกับพวกขมวดคิ้วเล็กน้อย
สิ่งที่พวกเขาอยากเห็นคือการต่อสู้ที่สูสีกัน ไม่ใช่การถูกฝ่ายหนึ่งไล่กระทืบอยู่ข้างเดียว...
“เจ้าสาวผีนั่นผิดปกติเกินไปแล้ว!”
หานอวี่มีสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยช้า ๆ ว่า “เล่นงานผีงิ้วจนแทบไม่มีทางสู้เลย...”
ท่วงท่าของเจ้าสาวผีไม่ได้งดงามอะไร แต่กลับสังหารคู่ต่อสู้ได้ในพริบตาอยู่ตลอด...
โชคดีที่ความสามารถของผีร้องงิ้วทำให้มันฟื้นคืนชีพได้ ไม่เช่นนั้นการต่อสู้นี้คงจบไปนานแล้ว!
ไม่นานนัก
หนังงิ้วอีกเจ็ดแปดร่างก็ถูกสังหารในพริบตา แม้แต่ผีร้องงิ้วผู้เป็นจ้าวผีก็เริ่มรับมือไม่ไหว...
ขณะนี้
ผีร้องงิ้วปรากฏตัวขึ้นในชุดงิ้วสีดำ
คราวนี้มันไม่ได้ขับร้องงิ้วอีก แต่หันไปมองลูกน้องของตน
ท่ามกลางฝูงผีดุร้าย
มีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งซึ่งมีแขนสีแดงฉานเดินออกมา
ก่อนหน้านี้ มันเป็นผู้ชำแหละผีดุร้ายทั้งสี่ตัวที่ถูกล่อมา!
ชั่วพริบตา ผีดุร้ายสองตัวก็รวมตัวกัน
แม้เจ้าสาวผีจะไม่รู้จุดประสงค์ของพวกมัน แต่มันก็ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่น้อย จึงโจมตีอีกครั้ง
แต่คราวนี้ ผีร้องงิ้วในชุดงิ้วสีดำดูแข็งแกร่งผิดปกติ มันไม่ถูกสังหารในพริบตา กลับรับการโจมตีนั้นไว้ได้
พร้อมกันนั้น มันแหวกชุดงิ้วสีดำออก แล้วโอบกอดผีน้อยตรงหน้าไว้ทันที
ชุดงิ้วกว้างใหญ่ ส่วนร่างของผีน้อยตรงหน้าผอมเล็ก จึงถูกคลุมมิดทั้งตัว
ชั่วพริบตา
ชุดงิ้วพลันขยับราวกับมีชีวิต พองยุบไม่หยุด ประหนึ่งกำลังเคี้ยวอยู่