จางชิงเต้าถลึงตามองไป๋เยวียน ก่อนกล่าวต่อว่า
“ไม่มีประโยชน์หรอก จะสำเร็จหรือไม่ขึ้นอยู่กับพลังใจของโจวหานเอง สิ่งของภายนอกช่วยอะไรไม่ได้เลย”
“...”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วคิดในใจว่า
“พี่ผี มีวิธีไหม?”
“เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้”
หน้ากากผีตอบอย่างหนักแน่นเช่นกัน
“...”
ไป๋เยวียนอดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนกล่าวว่า
“ตาเฒ่าหวางนี่ ถึงกับเอาวิชาลับอันตรายขนาดนี้ให้เสี่ยวหาน!”
“ผมจะไปตระกูลหวางจัดการเขา!”
พูดจบ ไป๋เยวียนก็เตรียมลุกขึ้น แต่ความจริงแล้วเขาแค่อยากไปดูวิชาลับนั่น เผื่อจะหาวิธีเพิ่มโอกาสสำเร็จได้
“ไม่ต้องไปหรอก ตอนนี้เขาพบนายไม่ได้”
จางชิงเต้าส่ายหน้า สีหน้าเจือความประหลาดใจ ก่อนกล่าวว่า
“ทีมโรงพยาบาลของเจ้านี่ไม่มีคนปกติสักคน แต่ละคนล้มนอนเป็นระเบียบกันทั้งนั้น ล้วนเป็นพวกเอาชีวิตเข้าแลก”
“หา?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ จึงถามว่า
“ตาเฒ่าหวางเป็นอะไร?”
“เขากลืนคริสตัลผีในคลังบ้านตัวเองไปกว่าล้านก้อน เพื่อเพิ่มพลังโดยตรง หวังจะทะลวงขั้นสี่อักขระให้ได้ในคราวเดียว ตอนนี้หมดสติไปแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะรอดหรือไม่...”
“...”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก
เขาแค่ไปต่างประเทศเที่ยวเดียว ทำไมเพื่อนร่วมทีมถึงพากันจะตายหมดแล้ว...
“เขาบ้าไปแล้วหรือไง?!”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้ว
ด้วยพรสวรรค์ของหวางชิง การทะลวงขั้นสี่อักขระไม่ใช่ปัญหาเลย จะรีบร้อนแสวงหาความสำเร็จไปทำไม?
“หรือเป็นเพราะผม?”