“สวนสนุกวิญญาณคำสาป?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วถามว่า
“มีข้อมูลอื่นอีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว”
“……”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก สีหน้าราวกับกำลังถามว่าอีกฝ่ายล้อเล่นหรือเปล่า…
จางชิงเต้าพูดอย่างใจเย็นว่า
“ยิ่งเป็นแดนลี้ลับที่อันตราย ข้อมูลก็ยิ่งน้อย นายก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
“ไม่ใช่สิ นี่มันน้อยเกินไปแล้ว…”
ไป๋เยวียนเอ่ยว่า
“ในเมื่อรู้ว่าข้างในเป็นสวนสนุก อย่างไรก็ต้องมีคนรอดชีวิตบ้างไม่ใช่หรือ แต่กลับให้ข้อมูลมาแค่นี้? หรือคนนั้นเรียกราคาสูง กรมลี้ลับเลยซื้อข้อมูลไม่ไหว?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วอธิบายว่า
“แดนลี้ลับแห่งนั้นเพิ่งเปิดขึ้นได้ไม่นาน แน่นอนว่ายังไม่มีข้อมูลอะไร อีกอย่างก็ไม่มีผู้รอดชีวิตอย่างที่ว่า”
“ไม่มีหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามต่อว่า
“แล้วอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นสวนสนุก?”
“พอถึงเที่ยงคืน ทางเข้าของมันจะเปิดขึ้นเอง คนข้างนอกมองจากระยะไกลก็เห็นว่าเป็นสวนสนุกแล้ว”
“……”
ไป๋เยวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า
“ช่างเถอะ ในเมื่อไม่มีข้อมูล งั้นผมเข้าไปสำรวจเองช้า ๆ ก็แล้วกัน”
จางชิงเต้าพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“จากที่ฉันประเมิน ข้างในน่าจะเป็นแดนลี้ลับระดับสี่อักขระ แน่นอนว่าไม่ตัดความเป็นไปได้ที่ต้นตอความประหลาดจะอยู่ระดับห้าอักขระ”
“ไม่เป็นไร ผมมั่นใจว่ารอดชีวิตได้”
ไป๋เยวียนดูไม่ใส่ใจนัก
“ก็จริง นายมียันต์หยกที่เธอมอบให้ ต่อให้เป็นผีห้าอักขระก็ยังพอจัดการได้”